Morrissey in opspraak

Voor Morrisseys reactie kijk op: true-to-you.net

Op de vraag van het tijdschrift NME of hij ooit weer naar Londen zou verhuizen antwoordde de in Rome wonende zanger Morrissey dat de kans klein was. Want „Londen is Londen niet meer, je hoort er op straat geen woord Engels. Engeland wordt overspoeld door immigranten”, zei hij. Nadat NME deze citaten vorige week had afgedrukt, heeft Morrissey zijn advocaten ingeschakeld. Hij noemde de publicatie van NME karaktermoord en zegt dat de journalist zijn uitspraken uit hun context heeft gehaald.

Het is niet voor het eerst dat Morrissey in opspraak komt wegens ‘nationalistisch’ gedrag. NME beschimpte hem begin jaren 90 omdat hij met een Union Jack zwaaide tijdens optredens, en in 1998 toen hij in een liedje zong: „Life is is hard enough when you belong here”. Afgezien van de vraag of de NME-journalist zorgvuldig had geciteerd, kun je je in deze gevallen afvragen hoe kwalijk het is. The Who, Oasis, en The Libertines – om er een paar te noemen – hebben allemaal wel eens met een Union Jack opgetreden. Bij Morrissey is het verdacht, bij andere muzikanten niet.

In Engeland ligt de relatie tussen nationalisme en popmuziek gevoeliger dan hier: concerten zijn daar soms de ontmoetingsplekken van rechts-extremistische jongeren. De Britten hebben in het verleden zelfs muziekstijlen uitgevonden met nationalisme als onderwerp. Speciaal tégen – denk aan ska en het bijbehorende Two Tone-label – of juist ten faveure ervan, zoals de Oi-beweging. De Engelse media zitten er bovenop om alles wat naar racisme of nationalisme riekt aan de kaak te stellen. Midden jaren negentig, in de hoogtijdagen van Britpop, was de trots van de fans ook verdacht, de liefde zou aan nationalisme grenzen.

Morrissey geef ik voorlopig het voordeel van de twijfel, uit waardering voor zijn intellect. De lyrische zanger, ook bekend als The Prince Of Pain, die in zijn teksten zo bloemrijk kan lijden (Heaven Knows I’m Miserable Now), zal, in het geval van nationalistische neigingen, sluwere formuleringen weten dan de hier geciteerde opmerkingen. Wellicht bedoelde hij het ironisch of citeerde hij juist iemand anders. Blijft de vraag waarom NME hem wil aanvallen. Wellicht is het Morrisseys ongrijpbaarheid die hem sneller verdacht maakt: een theedrinkende Engelsman die afwisselend in Rome en Los Angeles woont; een charmeur die zichzelf ‘anti-seksueel’ noemt; een salon-pacifist die Blair en de Irak-oorlog verafschuwde maar zich er nooit over uitsprak – waar staat die man? In popmuziek is ambiguïteit een pre, maar ook een risico.

Voor Morrisseys reactie kijk op: true-to-you.net