Het achtpuntenplan van Pronk is gevaarlijk 1

Jan Pronk gaat in zijn artikel (Opiniepagina, 28 november) volledig voorbij aan de beweegredenen van de Talibaan. De Talibaan zijn in de basis geen beweging die strijdt tegen buitenlandse overheersing. Het is de Talibaan slechts om één ding te doen, namelijk het talibaniseren van heel Afghanistan. Het ontkennen van dit gegeven en de Talibaan beschouwen als een soort vakbond waarmee met genoeg polderen een akkoord kan worden gesloten, gaat voorbij aan de realiteit.

Pronk stelt dat ISAF het grondgebied dat onder controle is niet meer mag uitbreiden, maar slechts moet consolideren. Onverstandig, want dit is voor de Talibaan uiteraard een vrijbrief om hun macht verder uit te breiden in gebieden waar ISAF niet of weinig aanwezig is.

Gevaarlijker nog is de volgende voorwaarde: ”Bereidheid tot inwilliging van enkele van de Talibaan te verwachten voorwaarden vooraf”. Welke voorwaarden? Dat er geen vrouwen bij de onderhandelingen aanwezig mogen zijn? Of dat er een paar meisjesscholen gesloten worden? Of dat de boerka toch maar weer verplicht wordt in sommige gebieden? Voorafgaande aan onderhandelingen al concessies doen zal slechts leiden tot een eindeloze stroom nieuwe eisen.

Pronk eindigt zijn lijst voorwaarden met: ”streven naar een overeenkomst die de Talibaan laat delen in de macht in (delen van) Afghanistan.” Helaas heeft Jan Pronk te veel vertrouwen in de goedheid van de mens. De Talibaan zullen de macht niet delen. Ieder vermoeden van macht zal de Talibaan sterken in het vertrouwen dat ze hun uiteindelijke doel, volledige overheersing, zullen kunnen bereiken. En dan nog, welke delen van Afghanistan wil Pronk aanwijzen om te zuchten onder het regime van de Talibaan?