Waarom Chávez zo populair is

De ene helft van de familie Torres viert feest, de andere duikt teleurgesteld in bed.

Waarom de liefde voor Chávez standhoudt of eindigt zit hem in kleine dingen.

Mijn schoonzus Macarena Torres laat gewoonlijk geen mogelijkheid onbenut om een biertje open te trekken. Maar zondagnacht dook de leidster van een Venezolaanse volksbuurt zwaar gedesillusioneerd haar bed in. In hetzelfde appartement vieren andere familieleden een luidruchtig feestje. „Democracia! Democracia! Democracia!”, schreeuwen haar broer Oscar en haar zussen Belkis, Beatriz en Coromoto samen met miljoenen andere Venezolanen. ‘El no’, heeft gewonnen.

Na een half uurtje grijpt ‘pa Torres’ in. De gepensioneerde sergeant van het Venezolaanse leger vindt het maar niks dat Hugo Chávez het referendum verloren heeft. Rafael Segundo Torres zal nooit een kwaad woord spreken over de president die de afgelopen jaren zijn pensioen verveelvoudigde. Voor hem geldt: ‘Chávez para siempre’. En daarmee basta. Wie niet voor de volksleider is, is tegen hem. Zoals dus ook de helft van de familie Torres.

Van de elf zonen en dochters van het middenklassegezin is in 1998 vrijwel iedereen nog een groot voorstander van de voormalige coupepleger. Net als voor zoveel Venezolanen is hij voor hen vooral de hoop op een betere toekomst. En wat misschien nog wel belangrijker is: een afscheid van het corrupte establishment. Want daarover is ook iedereen het binnen de familie Torres wel eens. De oude machthebbers hebben er in Venezuela een zooitje van gemaakt.

Het zit hem soms in kleine dingen, waarom de liefde voor Chávez standhoudt of juist eindigt. Vader Torres blijft als militair zijn leider trouw. De als weeskind opgegroeide sergeant voelt zich eindelijk serieus genomen: zowel financieel als in zijn status van militair.

Zijn oudste dochter Coromoto was aanvankelijk ook een groot pleitbezorger van el comandante. Maar dat had vooral te maken met het beroep van haar man Pedro. Deze Venezolaan heeft in de staat Lara bijna het alleenrecht op het restaureren van monumenten. Door talloze maatregelen van Chávez stromen miljoenen bolívars binnen. Als de naam van het land verandert in ‘De Bolivariaanse Republiek Venezuela’ moeten tientallen koperen borden worden vervangen: kassa! En dat geldt later ook als er een ster in de vlag bijkomt en het paard in het wapen een andere kant op moet kijken.

Maar leven in een land waar Chávez tot zijn dood kan regeren, wordt zelfs Coromoto en haar man Pedro te gek. Sinds zondag komen ze er openlijk voor uit dat ze eigelijk niet zoveel zien in de president. Beatriz, die een paar jaar terug een tweede huis aan het strand kocht, heeft het na jaren van steun ook wel gehad met Chávez. Het oliegeld moet dan misschien gelijker worden verdeeld onder de rijken en de armen; aan haar duur verdiende privébezit mag niet worden getornd.

Macarena, Fanny en Carlos hoeven een dergelijke afweging niet te maken. Het drietal woont nog altijd thuis bij vader Torres – en heeft eenvoudigweg geen eigen bezittingen. Ze geloven dan ook heilig in de boodschap van Chávez, die keer op keer de rijke toplaag de schuld geeft van alle misère in het Latijns-Amerikaanse land.

Macarena weet onder het regime van Chávez zelfs voorzichtig carrière te maken. Onlangs werd ze gekozen als leidster van haar buurt. Dat zelfs haar eigen broers en zussen haar uitlachen, kan haar niets schelen. Het verlies van het referendum kwam daardoor wel dubbel zo hard aan.

Koen Greven is getrouwd met Belkis Torres.