Jij bent héél belangrijk

Leven jullie in het ik-tijdperk of gaan jullie voor het wij-gevoel? In beide gevallen mis je wat. Ik pleit voor een symbiose van de twee.

Het heeft te maken met talent. Elk mens is namelijk buitengewoon getalenteerd. Niet alleen voetballers of kunstenaars, ook op het eerste gezicht heel gewone mensen hebben een talent. Ga maar bij jezelf na: waar krijg je altijd complimentjes voor? Waar erger je je aan (het omgekeerde daarvan is vaak je talent)? Je talent komt er echter pas uit als je iemand kunt laten delen in jouw kunnen. Als mijn talent bijvoorbeeld Verhelderen is, is dat pas knap als ik ook echt iemand helderheid kan geven. Jouw talent zoekt een afnemer. De Ik zoekt een Jij. Dat is net even anders dan in het ik-tijdperk of bij het wij-gevoel.

Er is niets mis met het jezelf als het middelpunt van de wereld te zien. Immers, je hebt heel veel te bieden met je talent. Een mooi product, een kwaliteitsverbetering, een verlossende opmerking in een vergadering. Als je zo betekenis krijgt voor iemand anders, krijg je daar waardering voor. Dat kan uitmonden in een salarisverhoging of een glanzende carrière. Beschouw dat als prettige bijkomstigheid maar niet als doel.

Een te sterk wij-gevoel kan tot flinke nivellering leiden. In je talent ben je volkomen uniek. In een groep (studiejaar, afdelingscollega’s, sportclub, nationaliteit), waarin de groep belangrijker is dan het individu, pas jij je aan. Daarmee verlies je een stukje van je eigenheid en daarmee van de werking van je talent. Heb je al eens zo gekeken: gelijke behandeling van ongelijke mensen, dat is pas discriminatie.

Zo kom ik tot de symbiose van de twee: natuurlijk ben jij belangrijk en bijzonder getalenteerd. Net als iedereen. Maar jouw talent zal nooit tot zijn recht komen als er niet iemand anders is voor wie dat wat betekent.

Kees Gabriëls (42) geeft talenttrainingen (www.devoorde.nl)