Zaterdag voelt Springsteen zich weer ‘fine’

Het publiek moest er een dag extra op wachten, maar toen kreeg het ook wat. Bruce Springsteen deed zaterdag het Gelredome in Arnhem op zijn grondvesten schudden.

Maarten Schinkel

Ruim in de toegift maakt een bezorgde Steve Van Zandt een handgebaar naar zijn frontman. Is het geen tijd om afscheid te nemen? Bruce Springsteen antwoordt zijn gitarist in de microfoon. „I feel pretty fine!” En opnieuw barst de E Street Band los in het Gelredome voor een publiek dat tot twee maal toe naar Arnhem is afgereisd om Springsteen te zien. Het concert op vrijdag was op het laatste moment een dag uitgesteld wegens een zware verkoudheid van de zanger.

Springsteen draagt er een dag later nog zichtbaar de sporen van, maar aan zijn prestaties is het nauwelijks te merken. Goed, het concert duurt iets meer dan twee uur, een heel contrast met vroeger toen het niet ongewoon was dat de band vier uur lang doorging.

Maar dat ligt niet aan Springsteens conditie. De band, voor het eerst sinds vijf jaar weer bij elkaar voor de Magic-tour die tot nu toe voerde langs Amerika en Europa, doet het deze hele reeks van optredens rustiger aan. Springsteen, die in 1974 doorbrak, loopt inmiddels tegen de zestig. Hoewel hij zaterdag in de loop van het optreden zichtbaar afbladdert spettert het enthousiasme er van af.

De E Street Band geeft het publiek in het Gelredome wat het wil. Niet de zoekende Springsteen van de jaren negentig, niet de exotische en politiekerige uitstapjes van de afgelopen jaren, maar de ouderwetse, zware emotionele rock’n’roll van de begintijd. Dat is ook waar hij naar terugkeerde in de recent uitgebrachte cd Magic, die volgens veel fans zijn beste in tijden is. Het optreden in het Gelredome is ruim bedeeld met dit nieuwe materiaal en het tekent Springsteens blijvende populariteit dat het publiek nieuwe songs als Girls In Their Summers’ Clothes en Living In The Future al woordelijk meezingt.

Het concert is geflankeerd door de oude krakers Radio Nowhere en Born to Run, met Dancing in the Dark en het Iers klinkende en buitengewoon feestelijke American Land als toetje. In die laatste song laat Springsteen, die zich dan al herhaaldelijk heeft geëxcuseerd voor het afgelaste concert van vrijdag, zich bijna onmerkbaar van zijn kritische kant zien. De ode aan de immigranten die Amerika groot maakten, verhaalt in de oorspronkelijke tekst van ‘The hands that built the country we’re all try-ing to keep down’. Springsteen vervangt dit door ‘we’re always trying to keep out’ – een verwijzing naar de groeiende weerstand tegen immigranten in de VS.

De negenkoppige E Street band trekt met soms vier tegelijk spelende gitaristen als vanouds een geluidsmuur. Alsof de gitaristen Van Zandt en Nils Lofgren ieder zelf al niet genoeg zouden zijn. Springsteen verslijt vier verschillende Telecasters die hij vaak dicht bij de brug bespeelt, waardoor de ‘twang’ er alleen maar feller op wordt. Zijn gitaar is evengoed een houding.

Vaak lijkt hij zichzelf zacht genoeg te hebben gedraaid om een al te grote kakofonie te voorkomen. Want het geluid is, zoals wel vaker bij stadionconcerten, ook ditmaal erbarmelijk versterkt: niet eens keihard maar desondanks verzuipend in de bassen die de meeste nuances platwalsen.

De fans kan het weinig schelen. The Boss is in het land. In het publiek met een gemiddelde leeftijd van tegen de veertig, worden de moeders weer meisjes en hervinden de mannen voor even hun wilde jeugd. Zij mogen in juni volgend jaar op herhaling, als Springsteen Amsterdam aandoet.