Misschien tot ziens, fluisterde Henny en beende weg

Het is tijd om lekker thuis te blijven en een winterdepressie te faken, want er is deze dagen te veel op televisie om er nog dingen bij te doen. Daarom nu een serie over Niet te Versmaden Winter-tv. Vandaag over een van de wonderlijkste programma’s die er vandaag de dag te zien zijn: Loretta en Max.

Dat programma heeft sinds een week een nieuw onderdeel, getiteld Henny bij je Thuisman. Toen ik de rubriek vorige week zag, kreeg ik antwoord op twee prangende tv-vragen waar ik al een tijdje mee rondliep: 1. hoe gaat het toch met Henny Huisman sinds zijn Botox- en EO-avontuur? en 2. hoe idioot kunnen tv-rubriekjes worden? Na het bekijken van Henny bij je Thuisman was het antwoord op de eerste vraag: het gaat geloof ik niet zo goed met Henny Huisman. En het antwoord op de tweede vraag was: héél idioot. Henny bij je Thuisman is een staaltje surrealistische televisie waar ze bij de VPRO een puntje aan kunnen zuigen.

Ik zal het maar gewoon beschrijven. In de opening zien we Henny in nevelen gehuld aan een soort slootje staan terwijl hij hardop reflecteert over de naam van zijn rubriek. ‘Henny Huisman bij je Thuisman? Of Henny Thuisman? Thuisman? Henny?’ Vervolgens belt hij bij iemand aan, want dit is het format: mensen die iets bijzonders in huis hebben, kunnen Henny uitnodigen.

In de eerste aflevering belde Henny aan bij een vrouw van een jaar of zestig met ernstige Norman Bates-neigingen. Ze toonde Henny het huis van haar ouders, waar zij sinds hun dood, veertien jaar geleden, niets meer aan veranderd had. Op dolenthousiaste toon hield zij een rondleiding die alsmaar macaberder werd. ‘Nou, en dit is leuk hoor!’ (De vrouw trekt een deur open.) ‘Hier is moeder overleden!’ (Henny betreedt ietwat schoorvoetend het kamertje.) ‘En d’r slippertjes staan nog naast het bed!’ Nadat Henny nog een heel oud telefoonboek en de nachtpon van moeder, die nog steeds aan het haakje in de badkamer hing, had bekeken, verliet hij het huis weer. ‘Tot ziens!’ juichte de vrouw uit de deuropening. ‘Misschien tot ziens,’ fluisterde Henny en beende weg. En terug naar de studio, waar Loretta in een bruine gebreide jurk een interview met een vioolspelende zigeuner hield.

Ik raad iedereen aan om Henny bij je Thuisman onmiddellijk te bekijken, want ik vermoed dat deze rubriek geen lange looptijd zal hebben.

Aaf Brandt Corstius