Al Jarreau blijft stemwonder, ook bij bigband

Concert: Al Jarreau with NDR Big Band. Gehoord: 1/12 World Forum Theater, Den Haag.

Wie alleen de hitparades in de gaten houdt was hem al een tijdje kwijt. Toch is Amerika’s opgewektste zanger Al Jarreau, bekend om zijn tot kunst verheven stemtechniek, nog altijd zeer actief.

Op zijn 67ste treedt hij nog graag op en daarnaast maakt hij keurig om de twee, drie jaar een album.

Valt hij in zijn thuisland wel eens te betrappen op een uitgekauwde show met evergreens met een kerstrandje, voor Europees publiek zoekt hij het experiment meer op. Muziekfestivals krijgen nooit een doorsnee-concert.

Als zanger die al vanaf eind jaren zeventig tussen alle genres invalt – als enige vocalist won hij Grammy’s in drie verschillende genres: pop, r&b en jazz – is het eigenlijk merkwaardig dat Al Jarreau nooit eerder werkte met een bigband.

Dit jaar is het dan eindelijk zo ver. Hij toert met de Hamburgse bigband van de Norddeutsche Rundfunk (NDR). ,,Zo zag u mij nooit”, glunderde de zanger in het Haagse World Forum Theater voor zijn achttienkoppige orkest onder leiding van Dieter Glawischnig.

In zijn programma zat alleen een merkwaardige spagaat: Jarreau voerde zowel zijn ‘favoriete songs’ uit als nummers van Gershwins Porgy and Bess.

De bonte setlist benadrukte weliswaar alle aspecten van Jarreau’s carrière: van funk naar latin en soul, maar het waren véél invalshoeken voor één show. Na de pauze stapte hij over naar het serieuzere werk: zijn kijk op Porgy and Bess, ingeleid door situatieschetsen uit deze opera met musical idioom.

Opvallend had hij vooral de stukken met mannenzang verkozen. Dat hij daarbij wat met de context husselde hinderde niet zo erg. Aardig was dat er ook minder bekende nummers tussen zaten dan alleen de tot jazzstandards verheven hits als Summertime. Zoals Where’s my Bess, een tergende ballad vol verdriet die Jarreau bracht met het juiste gevoel.

Met de hoeveelheid geluiden die de zanger weet te produceren blijft hij laveren tussen kunst en gimmick.

In tal van stemvariaties rolde de tong door de mond en de wangen bewogen alle kanten op en kreeg Jarreau’s Porgy and Bess een zeer theatrale insteek.

De stematleet genoot zichtbaar van de door het orkest geboden muzikale mogelijkheden. Zijn stem vloeide buitengewoon handig mee met de scherpe blaaspartijen, zompige basnoten en heldere pianoakkoorden.

Het is dan ook geen kwestie of er een album uitkomt met het orkest, maar wanneer.