A-Rod in tennishemel

Al sinds 1992 droomt Andy Roddick van winst in de Davis Cup, het landentoernooi.

Na de zege tegen Rusland wist de Amerikaanse tennisser met zijn vreugde geen raad.

Het Amerikaanse team viert de overwinning op Rusland in een regen van rode en blauwe slingers. Foto AFP Stremmers fill the air as the US Davis Cup team celebrate after their win against Russia in the doubles match of the 2007 Davis Cup final, 01 December 2007 at the Memorial Coliseum in Portland, Oregon. The United States clinched their first Davis Cup title in 12 years today as a doubles win for Bob and Mike Bryan gave them an unbeatable 3-0 lead over Russia in the best-of-five match final.AFP PHOTO / GABRIEL BOUYS AFP

Als jongen van tien zag Andy Roddick het Amerikaanse ‘Dream Team’ de Davis Cup winnen tegen Zwitserland. Dat wilde hij ook. De passie die hij voelde zou hem nooit meer verlaten. Dit weekeinde ging zijn droom in vervulling en trad hij in de voetsporen van Andre Agassi, Jim Courier, John McEnroe en Pete Sampras. Voor het eerst sinds 1995 wonnen de Verenigde Staten de belangrijkste prijs in het landentennis weer eens. In Portland prijkte tijdens de eindstrijd tegen titelverdediger Rusland al na twee dagen een beslissende 3-0 stand op het scorebord.

De 25-jarige Roddick, die vrijdag de ontmoeting in het met dertienduizend bezoekers afgeladen Memorial Coliseum opende met een imponerende overwinning in drie sets op Dmitri Toersoenov, plaatste de triomf op gelijke hoogte met zijn grandslamzege in de US Open (van 2003).A-Rod verkeerde een etmaal later in hemelse sferen, nadat zijn teamgenoten Bob en Mike Bryan in het dubbelspel tegen Nikolai Davidenko en Igor Andrejev voor het winnende punt hadden gezorgd. James Blake was op de openingsdag te sterk voor Mikhail Joezni.

„Davis Cup krijgt niet de erkenning die het verdient”, sprak Roddick op een persconferentie omringd door het complete team van captain Patrick McEnroe. „Maar deze prijs staat beslist gelijk aan alles wat ik eerder heb bereikt in het tennis. Sinds mijn debuut in het nationale team in 2001 heb ik hiernaar toegeleefd. Het is een reis van zeven jaar geweest en ik kan niet zeggen dat het me zoveel jaren heeft gekost om de US Open te winnen. In een grandslamtoernooi spelen egoïstische motieven een hoofdrol, maar Davis Cup is iets van een geheel andere orde. Met mijn teamgenoten heb ik vriendschappen ontwikkeld en alles wat daarbij hoort, de vreugde en de tranen. Het is gewoonweg geweldig.”

Het afgelopen tennisseizoen verliep voor Roddick ietwat teleurstellend. Hij won geen grote titel, reikte in geen van de vier grandslamtoernooien verder dan de halve finale en zakte naar de zesde plaats op de wereldranglijst. In het toernooi om de Davis Cup maakte hij echter een sterke indruk. Hij won al zijn zes partijen in het enkelspel, in ontmoetingen met Tsjechië (4-1), Spanje (4-1), Zweden (4-1) en Rusland. In totaal won hij in negentien interlands 26 partijen. Daar staan negen nederlagen tegenover. Een van de pijnlijkste was ongetwijfeld die van vorig jaar in de halve van de Davis Cup tegen de Russen. Op gravel, zijn minst favoriete ondergrond, moest hij in Moskou capituleren voor Toersoenov, met 17-15 in de vijfde set. Door zijn verlies waren de Verenigde Staten uitgeschakeld. De revanche van dit weekeinde kon nauwelijks mooier uitpakken voor hem.

De titel was de 32ste voor de VS sinds het begin van het landentoernooi in 1900, maar pas de zesde sinds de invoering van de wereldgroep 26 jaar geleden. Ook Zweden heeft in die periode zes keer de Davis Cup gewonnen. De ironie wil dat de Amerikanen in september 2005 nog een promotie/degradatiewedstrijd moesten spelen om in de wereldgroep te blijven. Dat gebeurde in Leuven tegen België en ook toen vertolkte Roddick een sleutelrol. Hij won beide enkelspelen en poetste daarmee een verrassende nederlaag van Blake tegen Olivier Rochus weg.