Marokkaanse couture

‘Vanavond organiseer ik een modeshow in het Hilton in Amsterdam. Daar laat ik niet alleen avondjurken zien, maar ook straatkleding, zoals jassen en skinny jeans. Maar wel allemaal met die typisch Marokkaanse afwerking. Dat is een soort kant van gevlochten zijden garen, erg mooi. Ik doe dat niet om een statement te maken. Het is gewoon mijn handtekening op mijn ontwerpen.

De mensen die ik voor vanavond heb uitgenodigd, vinden het leuk om te komen. Dat heb ik te danken aan de publiciteit nadat ik de jurk had ontworpen die minister Vogelaar op Prinsjesdag droeg. Ik had haar ontmoet op een gala-avond voor hoogopgeleide Marokkanen in Nederland. Een van mijn jurken werd daar geveild ten bate van kansarme kinderen in Marokko.

Mevrouw Vogelaar vond die jurk mooi en vroeg of ze een keer langs mocht komen. Ik had niet eens visitekaartjes bij me, dus ik krabbelde mijn telefoonnummer op een servetje. Uiteindelijk heb ik de kleding ontworpen die zij op Prinsjesdag droeg. Een mosterdkleurige jurk tot net over de knie, nogal westers, met een bijpassende jas. Dat heeft tot veel commotie geleid. Het ging niet eens over de kleding, maar over de Marokkaanse ontwerpster. Men vond dat zij als minister iets van Nederlandse makelij zou moeten dragen. Zoiets is pure discriminatie. Prinses Máxima droeg iets van een Belgische ontwerper. Daar hoorde je niemand over. Ik vind dat vervelend, maar het heeft me ook bekendheid opgeleverd. Leuk, want ik ben nog niet zo lang ontwerpster.

Mijn achtergrond is hts elektrotechniek en ik was echt carrière aan het maken in die richting. Toen ik zwanger werd, realiseerde ik me dat ik dat alleen kon blijven doen als ik mijn kind naar de crèche bracht. Dat wilde ik niet. Ik dacht: ik ga kleding maken, want dat kun je thuis doen.

Mijn hele leven teken ik al kleding voor mezelf en soms voor anderen, en mijn moeder naait dat allemaal. Zelf heb ik pas kortgeleden leren naaien. Mijn moeder en ik hebben nu samen een bedrijf. Ik ontwerp, mijn moeder en ik naaien van elk ontwerp een exemplaar, en in Marokko laten we de hele collectie naaien. Daar heb ik een atelier met twee mensen in dienst. Twee, drie keer per jaar ga ik erheen.

Mijn ontwerpen kunnen alleen in Marokko gemaakt worden. Het naaien kan overal, maar de afwerking niet. Het is handwerk en de techniek is typisch Marokkaans. Marokkaanse couture hoort thuis op de rode loper.”

Wilma van Hoeflaken