In Beeld

Daar staat ze dan: de reputatie van haar president te redden. Met het oog op de geschiedenisboekjes moet op de valreep toch ook het Palestijns-Israëlische conflict nog even worden opgelost.

Annapolis, VS, afgelopen dinsdag. Dit is de slotverklaring, voor de pers.

Een weids beeld, toch zoomt het oog genadeloos in op het velletje papier op de grond. Het hoort daar niet, het is een aanval op de plechtstatigheid. Het zal toch niet toevallig de Routekaart naar de Vrede zijn? Of de apotheose van Condi’s toespraak, waarin haar ghostwriters van de hoop op betere tijden een keiharde opdracht hebben gemaakt? ‘Read my lips, dit moet slagen, anders zwaait er wat’ – maar dan in diplomatentaal?

Er is geen melding gemaakt van gehakkel door de Secretary of State; het gaat vast om het draaiboek van de floormanager. Verdorie, vergeten mee te nemen. Slordig, slordig. En dat terwijl de show verder zo glad verloopt en het decor er zijn mag. Die timmerman deed a good job, dat wandje staat als een huis. Ook het blauwe gordijn doet het goed, bij de stars and stripes – met dank aan productie. Dat trapje hebben ze god weet waar op de kop getikt. Paste precies. Het podium op het podium was mijn idee. Ja, onbewust denkt de wereld dan aan de Olympische nummer één. Subliminale boodschappen, het is een vak.

De fotograaf, die had daar niet mogen staan. Die blik op de perskamer is ronduit pet, voor een slotverklaring vóór de pers. Dit maakt een bordkartonnen indruk. En dan dat onverschillige journaille! Dodelijk. Iets meer naar links en je zag een geboeid gehoor. Doe je je best. Nu ja, volgende keer beter. Dit is heus niet het laatste vredesinitiatief.