Assepoester en de internetdate

Ro Theater brengt ieder jaar een lichte feestvoorstelling.

Lang en Gelukkig, gebaseerd op een sprookje, zit vol met slapstick en travestierollen.

Arjen Ederveen (rechts) speelt de boze stiefmoeder Irma Zonderboezem, een potteuze internetbruid uit Wit-Rusland. foto Leo van Velzen Dordrecht,15-11-07. Beeld uit de familie-voorstelling "Lang en Gelukkig" van het RO-theater, onder regie van Pieter Kramer. Foto Leo van Velzen
Arjen Ederveen (rechts) speelt de boze stiefmoeder Irma Zonderboezem, een potteuze internetbruid uit Wit-Rusland. foto Leo van Velzen Dordrecht,15-11-07. Beeld uit de familie-voorstelling "Lang en Gelukkig" van het RO-theater, onder regie van Pieter Kramer. Foto Leo van Velzen Velzen, Leo van

Als de Grote Boze Vieze Dakloze En Eenzame Wolf wordt geweigerd op het bal van de Prins, laat hij de kinderen in de zaal scanderen: „Dis-cri-mi-na-tie!" En als de Prins ’s avonds na het bal, eenzaam in zijn kamer het glazen muiltje toezingt dat Assepoester heeft achtergelaten, begint het muiltje ineens terúg te zingen, en wordt het een duet tussen prins en schoen: „Sááámen zijn". Op de muur van de prinsenkamer wiegen de ornamentjes – roze konijntjes – zachtjes mee.

Met de familievoorstelling Lang en gelukkig doet het Ro Theater een geslaagde poging om de oer-Britse traditie van de Christmas Pantomime (zie kader) een Nederlandse pendant te geven. Schrijver Don Duyns en regisseur Pieter Kramer stelden een feestelijke avond samen met veel kenmerken van het genre: slapstick, dubbelzinnigheden, hansworsterij, travestierollen, en liedjes op wijze van bekende hits.

Net als in Groot-Brittannië koos Don Duyns als uitgangspunt een bekend sprookje, Assepoester, en ook de verliefde bediende Knoop (‘Buttons’) in rode livrei ontleende hij aan de Britse traditie. Knoop is de verbindingsman tussen zaal en verhaal die het publiek opzweept luidkeels mee te leven.

Pieter Kramer, die naam maakte met tv-programma’s als Theo en Thea en ander werk met Arjen Ederveen, verzorgt al enige tijd de jaarlijkse lichte feestvoorstelling die het Ro Theater uitbrengt in het pantomime season (november-februari), met als meest memorabele de wederopstanding van Ja Zuster Nee Zuster in 1999, die drie jaar later tot een verfilming leidde. Later schafte hij het predicaat ‘familievoorstelling’ af, en volgden minder geslaagde edities voor volwassenen als Pygmalion (2004), Soul (2005) en Dogville (2006). Dit misverstand zet hij nu weer recht: Lang en gelukkig is duidelijk ook voor kinderen bedoeld.

De camp en de nichtenlol liggen steeds op de loer, alsmede de vele voor de hand liggende grappen die het updaten van sprookjes altijd veroorzaakt (de Wolf wordt vegetariër, de stiefdochters dromen van een boob-job, dat soort dingen), maar Kramer en Duyns pakken het publiek zo vakkundig en aanstekelijk vrolijk in, dat dit helemaal geen bezwaren zijn. Integendeel.

Kramer laat het ingewikkelde allegaartje gesmeerd verlopen, en verbluft het publiek met fraaie, inventieve decors (een verticaal geplaatst echtelijk bed bijvoorbeeld) en wonderbaarlijke verkledingen. Tot zijn beschikking staan een paar uitzonderlijke acteurs die de kracht van het genre haarfijn aanvoelen en die de platte en de subtielere grappen er even hard inbeuken.

Arjen Ederveen is de onbetwiste ster van de avond, als de boze stiefmoeder Irma Zonderboezem, een potteuze internetbruid uit Wit-Rusland. Maar ook Gijs Naber en Alex Klaasen als de twee boze stiefdochters – die hier Paris en Hilton heten – mogen er wezen.

Hans Leendertse dubbelt geniaal als Goede Maar Vergeetachtige Fee en als Prins Roderick van Oranjenassaukade. In Hanah van Lunteren als de kordate Assepoester (met brilletje en schooluniform doet ze sterk aan de nerdy dochter uit Absolutely Fabulous denken) en Dick van der Toorn als bediende Knoop kent de avond twee innemende helden die ook de kinderen bij de voorstelling houden. Multitalent Alex Klaasen schreef de liedteksten en dubbelt ook nog als de Wolf, de eeuwige loner die zijn hartezeer uitschreeuwt op wijze van Nirvana’s Smells Like Teen Spirit.

Anders dan in de Britse Christmas Pantomime, worden in het happy end de traditionele lijnen geschonden, zodat Roodkapje kan trouwen met de Wolf en Assepoester liever met Knoop gaat dan met de Prins, die dan weer heel gelukkig wordt met zijn kapper. Zelfs de boze stiefmoeder vindt haar liefde, in de Goede Maar Vergeetachtige Fee. Geheel volgens de Nederlandse les: op ieder potje past een deksetje.

Voorstelling

Lang en gelukkig

door het Ro Theater Tournee t/m 3 februari. Meer informatie op: www.rotheater.nl