Duh!

Modewoorden komen, modewoorden gaan. Waar is de tijd gebleven dat mensen ‘punt nl’ achter zinnetjes plakten, om grappig te doen? ‘Ik ben echt chagrijnig punt nl.’ Klinkt stupide, is het ook, en daarom gelukkig allang weer uit. Er zijn daarentegen ook modewoorden die maar niet uitraken, terwijl dat wel prettig zou zijn.

Neem het woord ‘duh’. Sinds een jaar of twee, schat ik, is dit van oorsprong Amerikaanse uitroepje in Nederland populair geworden. Het betekent iets als: natuurlijk, stommerd! Dus: ‘Heb je je moeder wel opgehaald?’ ‘Nee, het leek me wel leuk om haar op het station achter te laten bij een man met lang haar en twee tanden in zijn mond… Ja, ik heb haar opgehaald, duh!’ (‘duh’ wordt overigens vaak uitgesproken als ‘dù-ù’)

In Amerika is ‘duh’ een redelijk normaal woord, maar in Nederland wordt het hilarisch gevonden. Dat was te merken bij de film Alles is liefde. Carice van Houten zegt in deze film twee keer ‘duh!’ en twee keer klonk er door de zaal een rollende lach. Terwijl Carice van Houten honderd dingen zegt die veel grappiger zijn! En dan wordt er om ‘duh’ het hardst gelachen! ‘Duh’ is als een slechte clown op een Franse camping waar iedereen op onverklaarbare wijze toch mee wegloopt.

Ook valt het op dat kinderen in televisieseries tegenwoordig altijd wel een keertje ‘duh’ moeten zeggen, om aan te geven dat ze schattig, wijs en grappig zijn, in plaats van Heel Erg Irritant.

En dat sijpelt weer door in het gewone leven: vrouwen die charmant/schattig willen zijn, gebruiken ‘duh’ tegen zichzelf, in de betekenis van ‘haha, domme domme ik!’ (‘O jee, weer de handrem vergeten, duh!’)

Hoog tijd dus dat ‘duh’ weer uitraakt, of in ieder geval ‘ontgrappigt’. Ik heb er goede hoop op, hoewel, dat dacht ik als kind in de jaren tachtig ook van het toen nog heel kekke en vlotte ‘doeg’, en dat is toch een blijvertje gebleken.