Weerzien Van Houts & De Ket is de moeite waard

Voorstelling: Sterk, zwart en zonder suiker, door Van Houts en De Ket. Gezien: 30/10 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 14/3. Inl. 020-4211221, www.bostheaterproducties.nl

Mijn eigen favoriete scène ontbreekt gelukkig niet. Dat is de voorbeeldbrief van een Amnesty-donateur aan een politiek gevangene in de vorm van het Nationaal Dictee, waarin sprake is van een „charitatieve missive” die de lezer bereikt in zijn „penitentiaire accommodatie”. Maar ik had natuurlijk ook kunnen kiezen voor het miezerige mannetje dat auditie komt doen voor Porno Idols of de counsellor die een seminar geeft over keuzes of nog iets anders.

In tien jaar tijd hebben George van Houts en Tom de Ket acht programma’s vol cabareteske scènes gemaakt. En nu hun duo dus tien jaar bestaat, spelen ze een compilatie van greatest hits – bestaande nummers in een nieuwe rangschikking. Dat die voorstelling Sterk, zwart en zonder suiker heet, zal wel verwijzen naar hun televisieroem als de heren Kanis & Gunnink van de koffiereclame. Maar koffie komt er verder niet voor. Van Houts en De Ket excelleren als vanouds in nummers die op een wreed demasqué uitlopen, en scherp getypeerde figuren – zoals twee Rotary-heertjes – die door de satirische overdrijving goede herinneringen oproepen aan scheppingen van Van Kooten & De Bie.

Een andere topscène is de theaterversie van het bekende gedicht van P.N. van Eyck: de in een steeds adembenemender tempo gespeelde dialoog tussen een tuinman („ik zit in de groenvoorziening”) die in Ispahaan wordt aangesproken door de Dood, maar die weigert mee te gaan. Waarna de Dood vanzelfsprekend door God („wíllekeur wil ik zien!”) op het matje wordt geroepen. Soms duurt een nummer iets te lang of heeft het intussen iets van zijn actuele glans verloren. Maar de meeste zijn het weerzien meer dan waard.