Sterke debuten in Frans filmprogramma

Ciné Premières. Frans Film Festival. 31 oktober t/m 15 november. In: 9 bioscopen. Op tournee in 5 Groningse filmhuizen tussen 5 en 12 november. Informatie: www.cinepremieres.nl

De elfde editie van het aan de Frans(talig)e film gewijde Ciné Premières besteedt bijzondere aandacht aan debuutfilms, zeven van de in totaal twintig films die het festival selecteerde. Dat blijkt een gouden greep, want het niveau van deze eerstelingen is veelal uitstekend.

Een van de beste is het debuut van Julie Gavras, de dochter van de gerenommeerde cineast Costa-Gavras, die politieke films maakte als Z (1969) en État de siège (1971). Zijn dochter blikt in La faute à Fidel terug op een opvoeding door politiek geëngageerde ouders, begin jaren zeventig. Door de ogen van de eigengereide, negenjarige Anna zien we hoe de grote geschiedenis het leven van haar ouders binnendringt. Ze begrijpt niet alles en vindt het maar vreemd als haar vader na een reis door Chili terugkomt met een baard. En wat zijn dat eigenlijk, communisten?

Het gezin verhuist naar een kleinere woning, die altijd vol zit met vluchtelingen, Spanjaarden, Chilenen, Vietnamezen. Haar vader wil niet meer dat Anna op haar nonnenschool godsdienstles krijgt, dus dan verlaat ze het klaslokaal. La faute à Fidel is echter geen vileine afrekening met naïeve, idealistische ouders. Julie Gavras – die zelf opgroeide in een politiek bewust milieu – laat zien hoe de ideeën van de progressieve ouders langzaam doorsijpelen in de wat conservatievere ingestelde dochter. Ze is nog jong, dus ziet ze zichzelf als navel van de wereld. Dit egoïsme maakt plaats voor het groeiende besef dat er een grotere wereld bestaat dan het schoolplein en het ouderlijk huis.

De film laat subtiel zien dat kinderen onbewust de morele waarden, of deze nu rechts of links zijn, van hun ouders overnemen. Gavras filmt consequent vanuit het blikveld van Anna, geweldig gespeeld door Nina Kervel-Bey. Als haar ouders haar meenemen naar een anti-Franco demonstratie, zien we vooral de ruggen van de demonstranten en de chaos van de optocht die eindigt met traangas en een politiecharge.

Acteur Roschdy Zem debuteert sterk met de deels op zijn eigen ervaringen gebaseerde multiculturele komedie Mauvause foi. Zem speelt zelf de hoofdrol van de Marokkaanse Ismaël die al een tijd een relatie heeft met de joodse Clara. Als zij zwanger blijkt, is het tijd om hun relatie aan hun ouders op te biechten. Dat leidt tot komische verwikkelingen met een serieuze ondertoon over religieuze en politieke tolerantie. Verrassend goed is het debuut van een andere acteur, Jean-Pierre Darroussin, die ook meespeelt in het droogkomische Le pressentiment, over een man die zich meer en meer terugtrekt uit deze materialistische wereld. Hij ontmoet alleen nog maar kwaadsprekende buurvrouwen en zelfzuchtige familieleden. Voor zijn waarden, even idealistisch als die van de ouders uit La faute à Fidel, is geen plaats meer.