Maniakale sound die driemaal is versterkt

De muziek van Blood Red Shoes is massief, blubberig en hyperactief.

Komende zaterdag treden ze op tijdens het London Calling-festival.

Ze zijn geen broer en zus, geen gelieven en ook geen ex-geliefden: Blood Red Shoes is een duo bestaand uit drummer Steven Ansell (22) en de uiterlijk onbewogen maar ondertussen verwoestend spelende gitariste Laura-Mary Carter (23). Met zijn tweeën maken ze het soort rockmuziek dat je in Engeland niet vaak hoort: massief, grungy en, zoals ze zelf zeggen, ‘sludgy’: blubberig. Komende zaterdag treden ze op in Paradiso, Amsterdam, tijdens het London Calling-festival.

Steven Ansell en Laura-Mary Carter zitten op dit moment in een tourbus tussen Zürich en München. Ze hebben de vorige avond opgetreden in het voorprogramma van Maximo Park, en het publiek vond hen ook goed, zegt Ansell. „Ze schreeuwden in elk geval heel hard.” Ansell heeft ooit opgetreden in Nederland, met zijn punkband Cat On Form, in kraakpanden. Juist toen die groep uit elkaar viel, zat ook Laura-Mary Carter zonder band. Ze begonnen met zijn tweeën te jammen en het beviel zo goed dat ze definitief voor de duo-vorm kozen. „We namen ons steeds voor om er een bassist bij te vragen”, zegt Ansell, „Maar als we liedjes schreven zat er nooit een baspartij in. Dus we besloten het zo te laten.” In de oefenruimte staan Ansells drumstel en Carters gitaarapparatuur tegenover elkaar opgesteld, en zo staan ze ook op het podium. „Voor het contact”, zegt Ansell.

De naam Blood Red Shoes komt van een verhaal over danseres/actrice Ginger Rogers die een bepaalde scène in een film moest overdoen tot haar voeten bloedden en haar witte schoentjes rood kleurden. Dat maniakale zit ook in de muziek van Blood Red Shoes. De katachtig blazende koortjes, de opgewonden ritmes en de snelle afwisseling tussen mannen- en vrouwenstemmen, ze maken liedjes als It’s Getting Boring By The Sea, en I Wish I Was Someone Better tot bruisende singles.

Verveling en rusteloosheid zijn terugkerende onderwerpen in de muziek. Een nieuw nummer heet Adhd. „Dit nummer was druk en energiek, daarom paste die naam erbij. Volgens Laura heb ik ADHD; ik kan me niet lang op iets concentreren, ben snel verveeld. Het enige wat me van jongsaf aan nooit verveelde was muziek. Ik begon op piano, kreeg toen zangles, daarna speelde ik gitaar, toen drums, en onlangs heb ik een trompet gekocht.”

Hoe bevalt het als duo? „Het positieve is dat we allebei veel inbreng hebben. Niemand hoeft zich achtergesteld te voelen. Maar het is ook riskant. Je bent zo vaak samen. We hebben de afgelopen jaren veel getoerd, zo’n 300 shows gegeven, dat betekent dat je steeds in elkaars gezelschap bent. Dan ga je je ergeren aan kleine dingen, de manier waarop iemand koffie drinkt. Nu hebben we ook nog samen een flat gehuurd, in Brighton. Dus als we eindelijk thuis zijn, zijn we weer samen. Maar ook al hebben we wel eens ruzie en schreeuwen we tegen elkaar, over muziek zijn we het altijd eens. We hebben dezelfde ideeën over hoe iets moet klinken. Dat is een troost.”

Blood Red Shoes klinken voller dan bekende duo’s als The White Stripes, Two Gallants of The Kills. Niet doordat er veel in de studio aan gedaan is, zegt Ansell. „We hebben het juist bijna live opgenomen”, zegt hij. „We doen ‘distortion’ op de gitaar, en Laura’s gitaar heeft veel bastonen in het geluid.” Het helpt ook dat de gitaarklanken door maar liefst drie versterkers worden versterkt.

Kan dat zomaar? „Ja, je splitst het snoer gewoon in drieën, en die plug je in de versterkers. We wisselen het af. Sommige stukken van een liedje worden op een of twee versterkers opgenomen, en andere op drie. Zo beïnvloed je de klank.” Zou dat ook met tien versterkers kunnen? „In theorie wel, ja.” Ansell lacht: „Maar zeg dat maar niet tegen Laura. Voor je het weet wil ze het nog proberen ook.”

Blood Red Shoes speelt zaterdag op London Calling (Paradiso, Amsterdam). De cd verschijnt in januari 2008.