Geklopt door Lornah

Woensdagavond werd ik geklopt door Lornah Kiplagat. Nee, niet op de hele of halve marathon- dat zou oneerlijk zijn geweest. Tijdens de Nacht van de VN ontving zij in De Melkweg te A’dam de Millenniumschoen Award, een jaarlijkse prijs voor een (ex-) topsporter, trainer of coach die betrokkenheid heeft getoond bij ontwikkelingssamenwerking.

Mooie, serene, gedreven en intelligente vrouw, deze Lornah Kiplagat. Zij was statig gekleed zoals alleen Afrikaanse vrouwen dat kunnen. Heel wat anders dan dat ‘stoere’ en ‘kittige’ gewauwel in televisieprogramma’s als Passion for Fashion.

Goed, ik was dus geklopt door haar, en met mij de vier andere overgebleven genomineerden.

Waarom ik dan genomineerd was? Namens de tamelijke nieuwe (we hebben nog geen website, wél een schitterend nieuw logo) maar ook niet onbelangrijke stichting Bike4All reisde ik de laatste twee jaar een aantal keren naar Ethiopië om ter plekke de nationale wielertalenten onder mijn hoede te nemen.

Dankbaar werk.

De wielerbond van Ethiopië, ECF, had zich ten doel gesteld minimaal vier medaillerijpe kandidaten af te leveren voor de Spelen in Peking. Die doelstelling heb ik kunnen verzachten. London (2012) is ‘hopelijk’ haalbaar.

Ik heb in Ethiopië grote duursporttalenten op de fiets zien zitten. Maar wielrennen is geen hardlopen. Wielrennen is veel gecompliceerder dan bijvoorbeeld een marathon. In het wielrennen draait juist om niet-hardlopen, psychologisch gezien althans.

Wat ik mooi vind aan de stichting Bike4All, is dat ze in een ademtocht ontstond. De ECF ‘dropte’ simpelweg deze hulpvraag in Nederland: help ons! De nog niet bestaande voorzitter van de nog niet bestaande stichting belde me op en zei: „Wist je al dat je over drie weken met mij naar Ethiopië vertrekt”.

Afgelopen voorjaar haalde de Stichting de bondscoach en vier talenten naar Nederland. In ons land, en ook in wielerwedstrijden in België en Duitsland konden renners en coach zich drie maanden (zo lang duurt een visum) bekwamen in het West- Europese niet- hardlopen.

De eerste twee stapten af tijdens een koers in Straelen (Duitsland), namen een taxi en verdwenen met onbekende bestemming. Het tweede paar verliet een paar dagen later het gasthuis in Sittard. Het spoor leidt naar Scandinavië. De coach die als laatste afstapte- wat deed hij hier nog zonder renners- schijnt Australië bereikt te hebben.

Jammer vond ik dit, en eigenlijk ook misplaatst. Hun talent voor het wielrennen was groter dan hun talent voor de illegaliteit.

Terug naar Lornah. Zij is van boerenkomaf. Als beginnend hardloopster moest ze ’s nachts trainen omdat een vrouw in korte broek het Keniaanse daglicht niet kon verdragen. Haar ouders noemt ze desondanks progressief. Tegen de dorpstradities in mocht ze zelf bepalen of ze besneden wenste te worden. Haar foundation richt zich op de vrijmaking van de Keniaanse vrouw door educatie, al dan niet in combinatie met een carrière in de topsport.

Ik hoor haar praten en denk: wanneer alle testosterongevoelige Afrikaanse leiders zich lieten vervangen door vrouwen à la Kiplagat, zou het er een stuk minder dramatisch uitzien voor het continent.