Alleen maar keiharde, onrijpe vruchten

Luisteren naar toekomstvoorspellingsgoeroe’s is mijn lust en mijn leven. Wat ik zo leuk aan ze vind, is dat ze altijd de grootste onzin verkondigen (‘Mosterdgeel is het nieuwe zwart’) maar toch hoop ik altijd stiekem dat ik iets belangrijks te weten kom, en dat ik dan eerder dan iedereen in mijn omgeving de allernieuwste muurkleur heb.

Gisteren was ik bij een lezing over eten in 2012, op het congres ‘Consumententrends’. Ik stelde me iets voor met capsules en injectienaalden, totdat ik me halverwege de lezing realiseerde dat het over vijf jaar al 2012 is. Vanaf toen werd mijn enige, doch dringende vraag: is in 2012 het probleem opgelost dat je bij de supermarkt alleen maar keiharde, onrijpe vruchten kunt krijgen? Een vraag die mij al tijden bezighoudt.

De goeroe, een fooddesigner die Katja Gruijters heette, was echter met heel andere kwesties bezig dan hard fruit. Met ‘sensinieke producten’, zoals zij dat in haar powerpointpresentatie noemde: etenswaren en dranken waarbij je veel voelt. Ze liet een foto zien van een glas thee met onderin een keramieken balletje. In plaats van roeren in de thee moest de theedrinker ‘meditatief met het glas draaien’ om de suiker te verspreiden. Dit zou leiden tot een rustiger gevoel dan het oeroude en kennelijk zeer stressverwekkende geroer met een lepeltje.

Voordat ik cafés kon visualiseren waarin mensen meditatief met kopjes aan het draaien waren, vertelde Katja Gruijters alweer wat nieuws. Dat melk in de toekomst in een plastic zak zit. Dat je straks water kunt kopen waarvan de opbrengst naar het Water Aid Fund gaat. En dat we heel erg toegaan naar een wereld vol kleine producten. Ze liet een plaatje zien van een heel klein ijshoorntje met een heel klein bolletje ijs. Het was zo klein dat het op een schoteltje naast een kop koffie paste. Ongezellig.

Kort daarna barstte er een levendige discussie los over het invriezen van spinazie. Er bleken diverse spinazie-invriesexperts in de zaal te zitten, en die raakten helemaal verstrikt in de vraag waarom spinazie altijd in zo’n ongezellig blok bevroren moet zijn. Het bleek zo’n meeslepend onderwerp dat de lezing dreigde uit te lopen. Gelukkig kon ik mijn vraag over hard fruit nog net stellen. Katja Gruijters dacht dat het wel opgelost zou worden, met dat fruit. Aan allerlei universiteiten waren ze er druk mee bezig. Maar ik vermoed dat de problemen rond het spinazieblok eerder de wereld uit zullen zijn.