Veel te degelijke robuuste rockballads om hip te zijn

cd

StereophonicsPull The Pin

V2

Het trio Stereophonics uit Wales is na tien jaar de hipheidsfase voorbij en kan in redelijke rust het karakteristieke geluid blijven uitbouwen, mede omdat ze het in de VS goed doen. Zanger/gitarist Kelly Jones heeft een stem waar je van moet houden, met een rauw randje dat soms een beetje geforceerd uitpakt. Jones mijdt de confrontatie niet: hij zocht ruzie met zijn critici in het nummer Mr. Writer en ontsloeg oudgediende drummer Stuart Cable „omdat hij er nooit was”. Zesde album Pull The Pin klinkt ondanks de strakkere stijl van de Argentijnse drummer Javier Weyler niet drastisch anders dan het voorgaande. Er is een wat grotere nadruk op romantische rockballads, wellicht een nawee van Jones’ soloplaat waarop alle songtitels namen van meisjes waren. Soldiers make good targets luidt zijn onhandige oorlogsprotest en My friends combineert de invloed van The Beatles met die van de Foo Fighters. Dat alles gevat in een robuuste sound die te degelijk klinkt om hip te zijn.