Nostalgie naar een tijd die nog moet komen

cd pop

Pram: The Moving Frontier

Domino, distr. Munich

Pram is zo’n groep die zich gemakkelijk over het hoofd laat zien. De band uit Birmingham zat ooit op hetzelfde label als Stereolab en werd geregeld uitgemaakt voor een amateuristische navolger van dat verrukkelijke ensemble dat zo prettig pop met avantgarde doet samensmelten. Inmiddels heeft Pram ook al zo’n elf albums afgeleverd en deze, de eerste sinds vier jaar, is meteen de kroon op het werk.

Zangeres en toetseniste Rosie Cuckston is nog altijd de drijvende kracht, maar toch vallen de meeste nummers instrumentaal uit. Wonderlijke miniatuurtjes zijn dat, waarin de hortende en stotende ritmiek van Tom Waits gekoppeld wordt aan slim gemanipuleerde Bollywood-strijkers, een ijlende theremin en een besmettelijke gitaarhook. En dat is alleen nog maar afsluiter The Silk Road. In de daaraan voorafgaande drie kwartier doet Pram allerlei stemmingen en sferen aan, waarbij akoestische instrumenten – blazers, marimba, accordeon – een doeltreffend monsterverbond aangaan met elektronica.

De overheersende emotie is er echter een van nostalgie. Naar een tijd die nog moet komen weliswaar, maar die paradox levert ons wel een schitterende plaat met nauwkeurig gearrangeerde kamerpop op.