Benen van beton

Laatst sneed ik kaas op een nieuwe snijplank. Het mes liet dunne voren achter in de witte kunststof plaat. Ik moest aan schaatsen denken. Niet aan het echte schaatsen. Dat doe je op echt ijs. Nee, aan nepschaatsen, dat doe je namelijk op kunststof.

Nederland maakt zich ernstig zorgen. Er is geen natuurlijk ijs meer in de winter. De Elfstedentochtleden hebben in de winter vaker pantoffels aan dan schaatsen. Komt er nog een kampioen uit ons land na de ‘gouden eeuw’ met Sven, Marianne, Ireen en Erben?

Met een kunststof kaasplank van twintig bij twintig meter trekt de schaatsbond het land in om kinderen de eerste beginselen van het schaatsen bij te brengen. Misschien dat ze zo de slag te pakken krijgen.

Een andere poging om het schaatsen te promoten, is het houden van een Nederlands schaatskampioenschap in oktober. De herfst is amper ingetreden of elke gek met een wintermuts meldt zich aan de kassa in Heerenveen om vanaf de tribune de eerste rondjes van het seizoen te zien.

De televisie blijft niet achter. Ik vond dat ik thuis moest blijven om te kijken. Het idee dat je iets mist. Mart Smeets, net terug van de Tour de France, zat weer naast Ria Visser. Was dit een herhaling van een uitzending van vorig jaar? Ik kneep me in de bovenarm, nee, het was echt: het schaatsseizoen was begonnen.

Gistermiddag kreeg de 65 jaar geworden Kees Verkerk middels een archieffilmpje de hartelijke felicitaties. Ik zag onze Kees in maillot voorbij glijden, niet op een kaasplank maar nog gewoon op echt ijs in de openlucht.

Dit was een winter van heel ver terug. Zover zelfs dat gast Rintje Ritsma – toch ook niet meer de piepjongste – in paniek raakte toen Mart Smeets hem een herinnering uit het tijdperk Ard en Keessie probeerde te ontlokken.

‘Ja, het blijft een begrip’, zei Rintje en hoopte vurig dat verdere vragen uitbleven.

Ik begreep Rintje uitstekend. Dit was schaatsen oude stijl.

De 1.500 meter stond op het punt te beginnen. Rintje kende die wedstrijd als geen ander. Hij vertelde over de anaerobe afstand, benen van beton, een stuk rust in de slag, een stukje balans en een stukje blessurepreventie.

Ik begreep Rintje al iets minder. Dit was schaatsen nieuwe stijl.

Gistermiddag regende het afzeggingen van schaatsers voor de laatste afstanden. Verheijen voelde zich niet zo piep, Groenewold was dodelijk vermoeid, Wüst kwam niet opdagen. Allemaal schaatsers van de ploeg TVM, dat meldde niet met alle rijders naar de wereldbekerwedstrijden in Moskou af te reizen. Het trainingsschema ging voor alles. Pech voor de fans in Rusland.

Dit weekeinde keek ik urenlang als een zombie naar live schaatsen. Ik tuurde naar volslagen onbekende schaatsers voordat de groten voorbij reden. Je hoopt op een grote stap voorwaarts in het schaatsen, op een revolutie op ijs. Maar nee, het was een slappe bedoeling. Het was warmdraaien voor het grote werk.

Had ik maar alleen naar de samenvatting gekeken.

Ik denk niet dat er vandaag veel kinderen naar de winkel hollen voor een paar nieuwe noren. Gelijk hebben ze. Echt ijs in de winter moet ze aan het glijden krijgen, niet een flauw kampioenschap.

En kaasplanken van kunststof, hoe glad, lang of breed ook, zijn uiteindelijk meer geschikt voor een druipende brie dan een scherpe schaats.