Aankoop

Een nieuw huis en een nieuw schilderij, vond mijn dochter, en ze had daartoe haar zinnen gezet op iets dat ze op internet had aangetroffen. Het zou haar eerste grote schilderij worden. Wilde ik ook eens kijken? Een kleine galerie had een interessant schilderij van een jonge schilder in de aanbieding. Ik kende de galerie wel, maar de schilder niet en ging poolshoogte nemen.

Het was zo’n kleine galerie die nog aarzelend haar weg zoekt in de ingewikkelde kunstwereld. Veel jonge kunstenaars kregen hier de eerste kans om hun talent te bewijzen. De prijzen waren redelijk, maar het schilderij dat mijn dochter op het oog had was zo ongeveer het duurste. Het was een rib uit haar lijf, door vergevorderde zwangerschap toch al stevig beproefd.

Ik keek dan ook extra kritisch naar haar favoriet, maar ik moest toegeven dat haar smaak en intuïtie haar niet in de steek hadden gelaten. Het was zo’n schilderij dat je blik onmiddellijk in hechtenis neemt. Er stond een vrouw op afgebeeld die wat betreft uitstraling haar evenbeeld had kunnen zijn: pittig, praktisch ingesteld, doortastend. Het schilderij had ook een zekere monterheid, melancholieke schilderijen laat mijn dochter graag aan mij over.

„Kópen”, adviseerde ik haar na terugkomst.

Ze ging eerst met haar vriend nog zelf kijken, maar ik wist toen al dat ze het zou kopen. Wat op internet goed en duidelijk is afgebeeld, valt in de werkelijkheid van de galerie zelden tegen. Bovendien, het is als met liefde op het eerste gezicht, je bent al verkocht als je het éénmaal hebt gezien.

Opgetogen zeilden ze nog dezelfde dag bij ons binnen, het schilderij onder de arm. Het was zorgvuldig ingepakt, maar ze rustten niet voordat ze het hadden uitgepakt en aan een muur opgehangen. Ze wisten al precies waar ze het thuis zouden ophangen.

We brachten een toost uit op de geslaagde aankoop. Alles geregeld, iedereen tevreden.

Maar toen kwam de kink in de koop. Ach, waarom mag een mens nooit langer dan vijf, hooguit tien minuten achter elkaar gelukkig zijn?

Mijn dochter bladerde even door het boek dat de galeriehouder haar cadeau had gedaan. Het bevatte afbeeldingen van schilderijen die al verkocht of nog in stock waren. Voorin lag een losse kaart, een tegoedbon, waarop stond dat je tot 1 januari 2009 tien procent korting op elke kunstaankoop in deze galerie kreeg. Anders gezegd, als mijn dochter of ik dat boek, dat maar 15 euro kostte, eerder hadden gekocht, zouden we een belangrijke korting hebben gekregen.

Was dit nou verstandig van die galerie? Nee. Maar om die tien procent terug te eisen, dat was ook zo wat. We waren net zo tevreden geweest, en nu moesten we toch weer iets gaan eisen.

„Toch is het niet eerlijk”, zei mijn dochter.

Ze stond in haar volle omvang op, liep naar een ander vertrek en belde de galerie. Ik hoorde haar geduldig, maar vasthoudend argumenteren. De galerie bleek pas twee dagen te werken met deze aanbieding, de eigenaar had de gevolgen niet goed overzien. Hij bood aan de misgelopen korting te verrekenen bij een volgende aankoop. „Akkoord”, zei mijn dochter.

Ik keek naar het schilderij, dat nog steeds aan onze muur hing. Mijn dochter.