Thuis was hij een echte gentleman

Dana Linssen kijkt naar een documentaire over gonzo-journalist Hunter Thompson, waarin de mythische verhalen nog eens bevestigd worden

Johnny Depp neemt weer een hoofdrol op zich in The Rum Diary, de verfilming van de gelijknamige Hunter S. Thompson-roman door regisseur Bruce Robinson die, even geduld, in 2009 in de bioscopen wordt verwacht. Robinson – de Britse Hunter S. - is op papier de juiste man. Zijn debuut Withnail & I (1987, onlangs op dvd verschenen) is inmiddels een cultfilm van jewelste, een hilarisch drankepos en eerbetoon aan de ondeugden van de sixties. Bovendien heeft het verhaal over twee werkloze acteurs (Robinson begon zijn filmcarrière ook voor de camera) onmiskenbare gefictionaliseerde gonzo-trekjes. Co-stars Benicio Del Toro, left, and Johnny Depp, right, join Hunter Thompson, center, author of the classic pop culture novel "Fear and Loathing in Las Vegas," at the premier of the film adaptation of Thompson's book Tuesday May 19, 1998, in New York. Directed by Terry Gilliam, the film stars Depp as journalist Raoul Duke and Del Toro as Dr. Gonzo, Duke's partner in high living. (AP Photo/Kathy Willens) Associated Press

Buy the Ticket, Take the Ride(Starz Home Entertainment)Film: Extra’s:

Hunter hield van explosies, zei de weduwe Thompson toen twee jaar geleden de as van de overleden schrijver Hunter S. Thompson (1937-2005) met een kanon de ruimte in werd geschoten. Kort daarvoor had hij met de knal van een geweerschot een einde aan zijn leven gemaakt. Het kanon werd betaald door acteur Johnny Depp, die de gonzo-journalist en grootverbruiker van drank en drugs gestalte gaf in Fear and Loathing in Las Vegas (Terry Gilliam, 1998). (Gonzo is een extreme vorm van participerende journalistiek, waarbij de verslaggever vrij gebruikt maakt van fictie om zijn ervaringen te beschrijven.)

Ze waren ‘two of a kind’, vertelt Depp in de nu zojuist op import-dvd verschenen Thompson-docu Buy the Ticket, Take the Ride, een televisiefilm voor het Amerikaanse Starz-kanaal die ongetwijfeld aftrek zal vinden onder gonzo-aficionados. Ze keken in dezelfde afgrond. Maar dat is alles wat Depp erover te zeggen heeft (overduidelijk op de set van Pirates of the Caribbean, met kraaltjes in zijn baardje), en vooral: hoever regisseur Tom Thurman bereid is te gaan.

Iedereen die Depp gezien heeft in Fear and Loathing (de verfilming van Thompsons in drugs gemarineerde en gefictionaliseerde sportverslag over een motorrace in Las Vegas, maar eigenlijk een geestig-wrede onttakeling van de Amerikaanse droom) weet dat er om Thompson een aura van mystieke onaantastbaarheid hangt. De man was een zelf gecreëerde mythe. En of het nu Bill Murray is, een ijdele Gary Busey, Tom Wolfe, John Cusack, of de voormalige senatoren George McGovern en Gary Hart, elke geïnterviewde in Buy the Ticket put zich uit in het schaamteloos bewonderend bevestigen van de bekende verhalen. Oké, er worden wat hagelgaatjes in geschoten. Hij at niet zoveel als hij altijd beweerde (de hele menukaart maal twee), want knabbelde aan een grapefruit en liet de rest inpakken. Heel misschien gold dat ook voor zijn drank- en drugsgebruik, wagen er een of twee te opperen. En als dan weduwe Anita ook nog zegt dat hij thuis een echte southern gentleman was, willen we dat dan eigenlijk wel weten?

Veel (bewegend) beeldmateriaal van de schrijver wist regisseur Thurman ondanks de genereuze medewerking van iedereen inclusief de duvel en z’n oude moer niet te bemachtigen. Maar zoals het gaat is het dat schaarse archiefmateriaal wat dit portret uiteindelijk toch de moeite waard maakt. Depp in Fear and Loathing en Bill Murray in het onbekendere Where the Buffalo Roam (1980) zijn griezelige evenbeelden van de auteur. Onbelemmerd met maf hoedje, te grote pilotenbril en sigarettenpijpje in de mondhoek onverstaanbaar wauwelend. Uit clips uit de kort voor zijn dood gemaakte docu Breakfast with Hunter (2003) blijkt hoezeer Thompsons publieke persona samenvalt met het beeld dat de twee speelfilms van hem geschapen hebben. Naar de parallelmontages daarvan is het eindeloos kijken. Vooral omdat ze de vraag oproepen of het nu de kunst is die hier het leven imiteert of andersom. Depp woonde weken bij Thompson in de kelder voor hij met de opnamen van Fear and Loathing begon en imiteerde elke schokkerige hoofdbeweging en elk wonderlijk loopje.

Voordat de film in dit soort trivia blijft hangen, wordt nog even snel beklemtoond dat Hunter S. Thompsons anti-establishment attitude echt heel baanbrekend was. En dan kabbelt en babbelt het weer, over nachtelijke telefoongesprekken. Zonder dat we ooit te weten komen waar die over gingen.