Stop! Niet knuffelen!

De uitzonderingspositie van kinderen brokkelt af. Van politieke arena tot zedendelict.

Eeuwen werkten ze als volwassenen en hadden ze zich ook verder als volwassenen te gedragen. Het kind als kind is een moderne uitvinding. Dus waarom zou het een lang leven beschoren zijn? In Amerika krijg je het vermoeden dat het kinderlijke kind binnen een paar decennia weer is afgeschaft.

Kinderen worden hier minder in de luwte gehouden. Hun uitzonderingspositie brokkelt af. En niet toevallig is dat het best zichtbaar in verband met vier volwassen preoccupaties: macht, roem, geld en seks.

Macht? Neem de 12-jarige Graeme Frost, deze maand door Republikeinen aangevallen omdat hij een pleidooi hield voor het uitbreiden van de ziektekostenverzekering voor kinderen. Iedereen noemde die aanval een schande. Dat Democraten Graeme voor de microfoon haalden en hem ijskoud blootstelden aan de mores van de politieke arena, daar hoorde je niemand over.

Roem? Kinderen van beroemdheden worden hier dagelijks gefotografeerd voor bladen en websites als TMZ.com. De verwaarloosde peuters van Britney Spears halen zelfstandig een volledige cover van de roddelbladen. Babypaparazzo is een beroep. De vijfjarige Maddox Jolie, door zijn moeder Angelina als een popster gestyled met mohawk-haar, wordt ernstig belaagd. Een Texaan heeft Maddox al op zijn arm getatoeëerd, als lichtend voorbeeld van „hoe te leven”.

Geld en seks? Dat hangt samen. Even een omweg, via ons schoolplein. Ik haalde mijn zoon van vijf op. Ten afscheid gaf hij zijn beste vriendje zo’n kleuterknuffel. Kleuters rennen graag met hun buik tegen andere kleuterbuiken aan. Boink. Daarna klemmen ze zich als een drenkeling aan hun vriendje vast. Hihi. Dan nog even neuzen, en we kunnen gaan.

Maar nu riep een assistent-juf verderop schel: „Stop that! No hugging!”

Van schrik sprongen de jongetjes samen een stukje de lucht in.

Ik liep naar haar toe: „Waarom?”

„Omdat het op vechten lijkt. Omhelzingen zijn verboden.”

Dacht de schoolleiding er ook zo over? Was dit beleid? Het antwoord bleek nee. Dit is de assistent-juf uitgelegd en sindsdien wordt er weer stevig op los gehugd. Maar vreemd was de vergissing niet. De school van mijn zoon begint een uitzondering te worden. Op steeds meer scholen hier geldt een compleet aanraakverbod.

De reden is – follow the money – dat scholen als de dood zijn voor rechtszaken. Sinds een arrest van het hooggerechtshof eind jaren negentig zijn scholen financieel aansprakelijk voor eventuele schadeclaims na het (seksueel) lastigvallen van leerlingen door leerlingen, als ze de zaak hebben laten lopen. Vandaar de neiging op scholen om geen incident te laten passeren. Om bijna alle aanrakingen onder (seksueel) lastigvallen te verstaan. Of om het aanraken zekerheidshalve maar helemaal in de ban te doen.

Mijn dochter van drie trek ik zelden de door haar bejubelde rokjes en jurkjes aan, tenminste als ze naar haar kinderdagverblijf annex peuterspeelzaal gaat. Want op dat schooltje mag ze alleen als ze een broek draagt doen wat ze het liefste doet: met een sliert vriendinnen ondersteboven aan het klimrek hangen. Voor je het weet, tenslotte, raken kleuters hier in een zedenzaak verzeild.

Vorig jaar is een vierjarig jongetje in Waco, Texas, geschorst wegens het ‘seksueel lastigvallen’ van een assistent-docent. Het jongetje had de vrouw geknuffeld. Daarbij had hij zijn gezicht tegen haar boezem gedrukt. En daarover had de vrouw een klacht bij de schoolleiding ingediend.

Je denkt: mwah, één keertje. Amerikanen kunnen gek zijn en Texanen helemaal. Zo erg is het hier in het ruimdenkende Washington nog niet.

Nog niet. Een paar mijl verderop maar, in Maryland, zijn de afgelopen twee jaar tientallen kleuters van school gestuurd wegens ‘seksuele vergrijpen’. Daaronder verstaan ze in Maryland ‘iedere onwelkome seksuele toenadering’. Een kleuter in Hagerstown, bijvoorbeeld, werd geschorst omdat hij in de billen van een meisjeskleuter kneep.

In Oregon is in februari tegen twee dertienjarige jongetjes tien maanden jeugdgevangenis geëist wegens een ‘zedendelict’. Ze waren al in handboeien afgevoerd en vijf dagen in de jeugdgevangenis vastgehouden, toen de hele zaak is afgeblazen. Het vergrijp: rondrennende meisjes op de bips meppen. Spelen was seks geworden, oordeelden de volwassenen met al hun neuroses over seks en schadeclaims. Dus spelen was fout.

Hoe de jongens uit de cel kwamen? Niet omdat het om spelen ging, nee. Omdat duidelijk werd dat ze een scène hadden nagebootst uit Jackass, een volwassen film. Pas toen bekend werd dat ze volwassenen imiteerden, was het billentikken plotseling toegestaan.

Vinden Amerikanen dit allemaal normaal? Jawel, eigenlijk. De zedenvoorbeelden uit dit stukje werden vorig weekend aangehaald in de opiniebijlage van The Washington Post. Het was een doortimmerd betoog. De strekking was niet dat het discutabel is om kinderen als volwassenen tegemoet te treden. De strekking was dat scholen met nóg duidelijker regels moeten komen. Zodat ouders hun kinderen ferm en doelgericht kunnen opvoeden tot niet- kinderzedendelinquent.