Schuchter en dankbaar kijken we de keuken in

Aaf Brandt Corstius en Paulien Cornelisse reserveerden tóch bij het gehypete restaurant Sophia van Ron Blaauw in Amsterdam. De beloning: een bonbon van ganzenlever en paling. En dat is lekker

Met enige twijfel stonden we voor restaurant Sophia in Amsterdam. De setting: een enorme zee van leistenen om een net zo enorm pand met grote ramen. Daarop in enorme letters ‘Sophia’. Hier was het nieuwe restaurant van Ron Blaauw verrezen, de chefkok die tevens beroemd is door zijn gekook in Circus Palazzo. Bij dat Circus kun je eten terwijl Liesbeth List zingt, of er andere vreemde dingen gebeuren.

Dit was niet het Circus, maar het had toch iets vreemds. De aanwezigheid van vele ‘valet parkingmannetjes’ en een garderobedame vonden we licht intimiderend. En dan hebben we het nog niet eens over de haast tastbare buzz die er al sinds de opening om Sophia heen hangt. Als je op een suffe dinsdagavond op de wachtlijst moet voor een reservering, weet je hoe laat het is.

Er is een regel: als er rond een restaurant een buzz ontstaat, dan kun je ervan op aan dat het er vol zit met foute types. Wat fout is, is natuurlijk subjectief (we zeggen het er maar even bij om de postzakken buiten de deur te houden), maar voor ons zijn dat mannen die eruit zien als goedboerende makelaars en dingen roepen als: ‘Het is gewoon een heel karakteristiek detail.’ Die zitten dan in zo’n buzzrestaurant met hun vriendinnen, die iets doen met hairextensions en enge nagels. En die zitten inderdaad ook bij Sophia, en hangen er veelvuldig aan de bar.

Toen wij ons eroverheen hadden gezet dat we als enige vrouwen in het restaurant géén beige lipgloss en géén lange hangoorbellen hadden, kwam de eerste verrassing. Twee glazen champagne, volgens de serveerster ons aangeboden door Ron zelve. We blikten schuchter en ook dankbaar de open keuken in, waar een peloton frisse koks hard stond te werken, maar we wisten niet of Ron daarbij was. Misschien werkten de koks in zijn geest en stond Ron weer in het Circus.

We besloten om een ‘Avondje Sophia Superieur’ te nemen: acht kleine gerechten voor 67 euro. En omdat het allemaal door experimentele Ron bedacht is, zijn veel gerechtjes ‘gek’. Maar lékker! Oioioi. Een ‘bonbon’ van ganzenlever met paling bijvoorbeeld. Je denkt: gadver. Maar je proeft het en je wil nooit iets anders meer mee in je lunchtrommeltje. Ander voorbeeld: zeewolf met sinaasappel, sesam en spitskool. Of een sappige oester met appel en radijs erop.

Aaf: „Jij mag mijn oester, want ik vind oesters eng.”

Paulien: „Ehm. Graag. Maar als je één keer in je leven een oester wilt proberen, zou ik dat nu doen. Hij is echt heel lekker.”

Aaf: „Oké. Gelukkig kan ik hem niet zien door die radijs en die appel.” (Vijf seconden later): „Maar dit is HEEL ERG LEKKER!”

Paulien: „Had ik maar een camera bij me.”

In extase door Aafs persoonlijke eetmijlpaal vervolgden we de rest van ons avondje. Het personeel bleek lief. En attent. (Ze kruipen gerust een half uur onder je tafel om gewiebel tegen te gaan en leggen daarna je servet weer recht op je schoot.)

Inmiddels was de bronstigheid aan de belendende bar – een bar van doorschijnend marmer met verlichting eronder, afgekeken van Morgan’s Bar in New York – aan het oplopen tot een ondinsdagavondachtig hoogtepunt, met veel gekir en gebral. Maar de akoestiek bij Sophia is zo goed dat het onze conversatie, die eigenlijk alleen nog maar over paling en oesters ging, niet in de weg stond. Toen we wegliepen had Paulien alleen nog één dingetje:

Paulien: „Echt goedkoop is het niet.”

Aaf: „Ja, maar je kunt dus ook een keer hier gaan eten in plaats van twee keer ergens anders.”

Paulien: „Goed punt.”

Restaurant Sophia, Sophialaan 55, Amsterdam. 020-3052760. www.restaurantsophia.nl