Drie Zussen: soms té grappig

Theater: Drie zussen, door Boogaerdt/VanderSchoot. Tournee: t/m 22 dec. Inl. 020-6277555 of www.viarudolphi.nl

„Liever in volle vaart de afgrond in, dan benepen aan de rand staan,” roept een van de zussen. Maar hier is geen afgrond. Hier is enkel de peilloze diepte van het alledaagse.

Met de voorstelling Drie Zussen hebben Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot een vrije bewerking gemaakt van Tsjechovs Drie Zusters (1900). Dat het duo voor een repertoirestuk heeft gekozen is opmerkelijk want tot dusver hadden ze weinig op met bestaande dramaturgische raamwerken. Maar met de uitzichtloze beklemming is de oorspronkelijke thematiek van Tsjechov overtuigend vertaald naar een moderne vrouwenkomedie. Hilarisch, met een melancholieke ondertoon.

Drie Zussen – onder regie van Maarten Lok – vertelt het verhaal van Olga (Van der Schoot), Masja (Boogaerdt) en Irina (gastrol van Marie Groothof). Deze drie zusters dromen van een mondain bestaan in de grote stad, maar in werkelijkheid zitten ze vast in een dodelijk saai leven op het platteland. De meubels zijn al in verhuisdoeken gewikkeld. Aan een lange trap is een enorme mannelijke opblaaspop vastgebonden: vol lucht, als een goed bewaarde illusie. De verveling is bijna tastbaar. Vooral in de bewegingen van de actrices komt deze tot uitdrukking: in verstilde gebaren en via dommige, burleske dansjes.

Bij Tsjechov zit de grote tragiek in de verpletterende werking van dagelijkse ditjes en datjes. Regisseur Lok wil die tragiek invoelbaar maken, maar dat lukt slechts ten dele. Hij mikt voornamelijk op de lach. De drie zussen zijn voortdurend aan het vitten. Hun inventieve hatelijkheden zijn vermakelijk. Vooral Van der Schoot is erg grappig als de verbitterde Olga.

Maar té vaak wil Drie Zussen té lollig zijn. Dat de andere twee actrices mannenmaskers opzetten, en zich als geile ouwe bokken gedragen, vormt een mooi contrast met de hogere idealen van de zussen. Maar de scènes worden te lang uitgemolken en verliezen hun tragikomische effect. Gelukkig is Drie Zussen niet illusieloos. Als de ene zus aan het einde van het stuk de lucht uit de opblaaspop laat lopen, vult de andere hem weer op. Ze blaast nieuwe adem in de illusie.