Waarin Gordon een meisje laat huilen

Soms vraag je je wel eens af wat je nu van een avond televisiekijken over houdt. Aan beelden en indrukken bedoel ik. Keek vanochtend eens in mijn hoofd en daar was het een raar ratjetoe. Ik zag er Jack Nicholson door het bos hollen achter een hert aan, (Wolf, RTL 7) tussendoor huilde hij af en toe als een wolf met een gebit en dat was zo’n belachelijk gezicht dat ik weer in de lach schoot. Ook zag ik er Yves Montand vlot Chinees sprekend grappige anekdotes vertellen aan gierende Chinezen, zelfs de boze Isabelle Adjani moest lachen (Tout feu, tout flamme, TV5).

En die kwaaie jongen die op de bon ging! ( Op de bon, AVRO, Ned.3). Zijn gezicht was zo’n decent vlekje wat ze maken als iemand niet gefilmd wil worden, maar als ik bevriend was met die jongen zou ik hem heus wel herkennen. Niet dat je met hem bevriend zou willen zijn, wat een, hoe heet dat nu in het politieks: ‘ettertje’? Dat ‘tje’ kan er wel af hoor. Hij scheurde met 96 kilometer per uur door de bebouwde kom. ,,Geef me een bekeuring! Bijdehand! Hartstikke leuk!” riep hij in een poging te laten zien dat zijn woede en minachting zó groot waren dat hij niet vatbaar was voor politionele maatregelen.

Een wonderlijk programma hoor, dat Op de bon. Het lijkt soms een beetje op Blik op de weg, waarin je verkeersagenten bekeuringen ziet uitdelen (soms immens bevredigend, geef het eerlijk toe, als er zo’n racende bumperklever bekeurd wordt. Maar het zijn bijna altijd gewone, niet eens zo onaardige mensen die zonder nadenken doen wat ze doen. Misschien is dat juíst het erge. Dat Harry Holland dat al normaal gedrag vindt.) In Op de bon zie je ook mensen voorkomen bij de rechter. Gisteren iemand helemaal zonder hoofd die bezig was een eigen zaak op te zetten en al voor de vijfde keer was gepakt voor het rijden zonder rijbewijs. Hij had een heel inventieve smoes, over zijn partner die eigenlijk reed, maar toen ineens ging hyperventileren, en er zaten auto’s achter hem op de weg en daarom was hij even achter het stuur gaan zitten en toen was er metéén politie gekomen.

Hij ging een week de bak in. Toch zielig, hij gebaarde hulpeloos, ‘maar m’n zaak’. Mensen kunnen heel aandoenlijk zijn, vooral als ze in het nauw zitten en spijt hebben. De rechter moet niet al te overgevoelig zijn, maar als televisiekijker denk je wel eens: ach gossie. Die arme bedrieger.

Keek eens verder in de beeldenstorm daarbinnen en trof de vette grijns van Gordon (Pauw & Witteman, VARA, Ned. 1) en het onthutste gezichtje van een meisje dat meedeed aan Idols en dat van jurylid Gordon te horen kreeg dat ze nog het meest leek op een zingende toiletjuffrouw. De tranen sprongen haar in de ogen, het kwam echt hard aan. In de P&W-studio schaterden de andere gasten. (Moszkowicz! Énig vond-ie het! Een reden om te kijken!) Er werden nog een paar voorbeelden van Gordons uithalen vertoond, bijvoorbeeld ook hoe hij gierend van het lachen riep dat een deelneemster een nekschot moest krijgen, en ergens in het hoofd slingert ook zijn gemene kijk-eens-hoe-eerlijk-ik-ben-lach waarmee hij tegen weer een andere deelneemster zegt dat ze hem het meest aan Miss Piggy doet denken. Ja, dat is leuk jongens.

En dan dat andere gezicht waar ineens alle glans vanaf viel, de jonge vrouw die al vijf jaar probeert zwanger te worden (Babyboom, NCRV, Ned. 1) en die nu haar eerste ivf-poging had gedaan – stralend was ze, toen de bevruchte eicellen werden teruggeplaatst: ,,Dat is zoiets magisch!” Nu zat ze met haar man aan de tafel, hij met de zwangerschapstest. Ze waren alle twee nerveus, dat zag je wel, man durfde ook bijna niet te kijken. Deed het toen toch. Ze zag het meteen aan zijn gezicht: ,,Nee, hè?” En je zag het ook meteen aan het hare, alle lichtjes waren uit.

Dat beeld blijft nog wel een poosje.