Over de hebzucht en de moed van de rat

Een rat bijt in vingers als het moet, pikt wat hij kan en denkt alleen aan zichzelf. Nicole de Cock maakt de rat niet aaibaarder dan een rat is in Pik in, zei de rat, het prentenboek dat ze samen met schrijver Tjibbe Veldkamp maakte. Op de zwarte cover kijkt hij argwanend, hij houdt zijn gladde staart in zijn handen.

Na een schipbreuk spoelt een rat aan op het strand, samen met een meisje. Een peuter nog. De rat zorgt voor zichzelf, en voor niemand anders, ook zijn eigen rattenkinderen moesten maar zien hoe van dat zinkende schip af te komen. Hij voelt geen enkele behoefte om het meisje te redden. Dat hij dat toch doet, verbaast hem meer dan haar.

Het is dapper om een rat als held te nemen in een liefdesverhaaltje. Maar illustratrice De Cock bracht al eerder onwaarschijnlijke stellen samen; ze liet de liefde bloeien tussen een dierentuinolifant en zijn bezoekster in haar bekroonde Het meisje en de olifant (2003) en in De koetjes en de kraai (2004) moedert een kraai over verweesde meerkoetjes. In Pik in, zei de rat gaat het over hebzucht, moed en uiteindelijk dan toch, de onbaatzuchtigheid van de rat. `Ze was het mooiste dat hij ooit had gestolen. En hij had haar teruggegeven`.

Veldkamps tekst sluit wonderwel aan bij De Cocks eerdere boeken. Misschien dat Veldkamp (bekend van onder meer Kleine Aap`s Grote Plascircus, 2005) een wat lichtere toon heeft ingebracht.

De hand van De Cock is duidelijk herkenbaar in de scherpe zwarte tekeningen, ingekleurd met aardetinten. Veel oranje. Ze varieert graag het perspectief. Nu eens richt ze de blik van onder naar boven, de grijze rattenrug levensgroot op het voorgrond, dan weer toont ze het tafereel vanuit de lucht, de zoekende moeder met parasol een stipje op het strand.

Tjibbe Veldkamp & Nicole de Cock: Pik in, zei de rat, 32 blz. Gottmer, 13,50