Kopen wat je mooi vindt

In het museum Boijmans Van Beuningen mochten kinderen deze week niet alleen kunst bekijken maar ook kopen. Voor 35 euro per kunstwerk. Ouders mochten zich er niet mee bemoeien, die bleven in de wachtkamer.

Felix (12) houdt van grappig. Het bruine vogelhuisje viel hem direct op. „Dit wordt hem”, zegt hij. Zijn derde kunstaankoop. „Ik heb thuis al twee schilderijtjes. Nietsdingen”, zegt hij. „Die stellen niet echt iets voor.” Dit vogelhuis is concreter. „Echt mooi.”

„Typisch Felix”, giechelt een meisje schuin achter hem. En dan serieus: „Hij houdt van kinderachtig. Schattige dingen, zeg maar.” Felix trekt zich er niks van aan. Wat híj mooi vindt, daar gaat het om.

Voor de naambordjes van de kunstenaars zijn stukjes karton geschoven. Zodat kinderen zich niet laten afleiden door de naam en waarde van een schilderij. Want „alles dat hier hangt is meer waard dan vijfendertig euro”, zegt Tanja Koning van het museum. Er hangt zelfs iets van Luc Tuymans, een belangrijke Belgische kunstenaar. Maar welke dat is, dat weet Tanja niet.

Om kiezen wat mooi is makkelijker te maken hangt abstracte kunst, met golvende lijnen of cirkels, bij elkaar. En de figuratieve – een bokshandschoen, een lachende sinaasappel of een blote vrouw – ook.

Tara (15) kiest voor abstract. Een schilderijtje met een zwarte vorm. Samen met haar broers komt ze hier ieder jaar. Ze heeft inmiddels een goed oog voor kunst. „Nummer 79 en 80”, ze wijst naar twee kunstwerken, „die zijn volgens mij gemaakt door dezelfde schilder. Ik heb er thuis al drie van hem hangen. Hoe hij heet dat weet ik niet. Doet er ook niet toe.”