Intieme gedachten

Tot nu toe is, na de keer dat ik een man ervan trachtte te overtuigen dat hij voor altijd bij mij moest blijven door aan zijn been te gaan hangen, solliciteren het meest vernederende dat ik ooit heb gedaan. En dan niet het sollicitatiegesprek zelf, ik ben nog nimmer langs gevraagd voor een gesprek, maar het schrijven van de sollicitatiebrief. Lang was ik op zoek naar de perfecte baan door er gewoon ‘te zijn’. Goede dingen komen op je af. Daar was ik van overtuigd. Maar een baan zoeken is iets anders dan erop vertrouwen dat mensen op een dag wel aan je denken.

Het schrijven van een sollicitatiebrief is naakter dan in je ondergoed achter het raam staan. Denk ik. Je vertrouwt een onbekende persoon intieme gedachten en wensen toe. Je blaast jezelf op tot iets waarin naaste familie je niet zou herkennen en je buigt zo diep voor een bedrijf of organisatie dat je vrienden over je heen zouden kijken. Of hun voeten aan je af zouden vegen. En de onbekende persoon kan jouw zorgvuldig overdachte brief achteloos terzijde schuiven en besmeuren met goedkope pindakaas. En bovenal heeft hij de macht jou af te wijzen. Terwijl je weet dat de rollen in kroeg of op hyves omgedraaid zouden zijn.

Maar ondanks alle vernederingen blijf ik brieven sturen. Door heel het land. Voor verschillende functies. Mijn grootste kracht is verbeeldingskracht. „Ik ben mij ervan bewust dat ik geen achtergrond in de natuurkunde heb maar ik ben altijd bereid om in de avonduren om te scholen.”/ „Al van kinds af aan ben ik dol op kinderen.”/ „Geen baan is mij zo op het lijf geschreven als Tatoeëerder.” En ze schrijven altijd terug. Meestal heel koude en onpersoonlijke brieven. Zonder uitleg. Soms is mijn naam verkeerd gespeld.

De vriendelijkste afwijzingsbrief kreeg ik van de Amsterdamse Stadsschouwburg. Ik heb hem bewaard. Voor sommige vrouwen is een vriendelijke afwijzing nog altijd hoop. Gisteren zag ik de directeur van de Stadsschouwburg lopen. Ik voelde een lichte drang om aan zijn been te gaan hangen. Maar ik kon het niet. De hysterische vrouw in mij is dood en al begraven.

Janneke van der Horst