Pap/mam

Een poos geleden kreeg ik van mijn dochters het boek Pap, vertel ’s (ondertitel: Omdat je bijzonder bent). Mijn vrouw was kennelijk al even bijzonder en kreeg het boek Mam, vertel ’s.

Bedenkelijke cadeaus, zo bleek spoedig.

Het waren geen heerlijke leesboeken, maar boeken waarin pap en mam geënquêteerd werden tot in de geheimste details van hun persoonlijke leven. Uit uitgeversoogpunt schijnt het een vondst van jewelste te zijn, maar als je pap of mam bent, ben je nog niet jarig, zelfs niet als je jarig bent.

Enkele voorbeelden van vragen.

Hoe was jouw puberteit? Hoe was jij als je verliefd was? Heb jij wel eens een gebroken hart gehad, en hoe ging jij daarmee om? Waarom ben je op haar gevallen? Wat is volgens jou het geheim van een goede relatie? Wat is jouw top 5 van dingen die je niet begrijpt aan vrouwen?

Dit gaat zo 150 pagina’s door. Het is de bedoeling dat je het boek, verluchtigd met tekeningen en foto’s, aan je kinderen teruggeeft. Als je het goed wilt doen ben je, schat ik, minstens een jaar lang elke vrije avond met dat boek bezig. En dat alleen maar omdat ze op een kwade dag bij uitgeverij Spectrum dachten: hoe kloppen we wat centjes uit de zakken van de jongere generaties?

Het betreft vragen die ik ook aan mijn eigen ouders heb gesteld, maar dan zeer terughoudend en uitgesmeerd over een heel leven. Nooit heb ik een vragenlijst van Spectrum uit mijn binnenzak gehaald, met de ballpoint erbij, en gevraagd: „Wat is volgens jou het geheim van een goede relatie?”

Omdat mijn vrouw gelukkig een stuk minder querulanterig is dan ik, zag ik haar na een paar maanden van aarzeling opeens over haar Mam-boek gebogen. Mijn eigen boek lag inmiddels veilig uit het zicht. Af en toe wierp ik een blik over haar schouder, want waarom zou ik niet mogen weten wat mijn dochters en het hele nageslacht straks gniffelend, misschien zelfs schaterlachend, tot zich kunnen nemen?

Ik las de vraag: Van wie kreeg je je eerste zoen en wanneer was dat en wat vond je daarvan?

„Van een jongen van ’t Joris”, had mijn vrouw al geantwoord, „na een schoolbal, ik weet zijn naam niet eens meer. Hij bracht me thuis, maar ik was bang dat iedereen in de buurt het gezien had.”

Volgende vraag: Ben je met je eerste liefde getrouwd of ging die liefde weer over?

Antwoord: Nee, hij verdween uit mijn leven, maar zoals ik al zei: je vader kwam.

Stilletjes sloop ik weg. Wat moest ik nou met zo’n antwoord? Je kon het positief opvatten en er een uitroepteken achter denken: je vader kwam! Maar je kunt er ook iets droevigs in beluisteren, iets met de strekking: mijn grote liefde vertrok, maar gelukkig had ik je vader, die goeierd, nog achter de hand.

Dit vroeg om een scherpe reactie. Misschien zelfs wel om wraak. Voor het eerst kreeg ik zin in mijn eigen vragenlijsten. Ik dacht vooral aan de vraag: Wat was je beste versiertruc?

Achteraf gewoon keihard zeggen: verbeeld je maar niks, het was een truc.

Spectrum, bedankt! Nu het volgende boek: Pap en Mam, vertel ’s waarom jullie uit elkaar gingen.