Een inbox vol met Greenspam

De zaal was propvol, afgelopen zondag in Washington waar de prestigieuze jaarlijkse Per Jacobsenlezing werd gehouden, die genoemd is naar een oud-directeur van het Internationaal Monetair Fonds. De massale opkomst lag niet zozeer aan het onderwerp als wel aan de spreker: Alan Greenspan, sinds januari oud-voorzitter van de Amerikaanse centrale bank. Greenspan was er zelf ook een beetje beduusd van: „Ik ben verrast door de indrukwekkende hoeveelheid toeschouwers”, zei hij bij zijn inleiding, „zeker gezien de titel van mijn lezing.”

Een verkenning van het publiek maakte inderdaad duidelijk dat niet iedereen kwam voor de Balance of payment imbalances waar de ex-bankier het over ging hebben. Na vijf minuten waren de eerste wazige blikken zichtbaar en na een kwartiertje begon het eerste knikkebollen. Dat de zacht sprekende Greenspan al snel begon te klinken als een Gregoriaans prevelende pastor met een zwaaiend wierookvat hielp ook niet echt.

Maar de man blijft een fenomeen, en dat ligt niet alleen aan zijn statuur, maar zeker ook aan het feit dat hij gedurende de zeventien jaar dat hij centralebankier was zelden openbare optredens deed, en vrijwel nooit interviews gaf. Er blijkt nog steeds, om in zijn termen te blijven, een enorme inhaalvraag te bestaan.

De vraag is wel hoe lang dat nog gaat duren. Greenspan geeft sinds januari zeker twee lezingen in de week, en sinds hij vorige maand zijn autobiografie lanceerde heeft hij zijn oude publiciteitstekort meer dan gecompenseerd. Hij is nu zo vaak in het nieuws dat er verzadiging dreigt. De afgelopen weken? Greenspan over de onzin van het superfonds dat de banken willen opzetten ter bestrijding van de kredietcrisis. Greenspan over de Amerikaanse huizenmarkt, over de kans op een recessie, over de toestand op de beurzen. Geen groot actueel onderwerp waar hij zich niet over heeft uitgesproken. En het is nog altijd groot nieuws.

Dat wordt steeds onhandiger voor zijn opvolger Ben Bernanke, die het toch al zwaar heeft met de kredietcrisis en het formuleren van een monetaire strategie om die crisis te bestrijden. Het is lastig als zijn voorganger nog steeds grotere krantenkoppen genereert dan hijzelf.

Op de financiële markten begint de Greenspan-moeheid inmiddels toe te slaan. „Nog één woord van die man en ik word depressief”, zei een Nederlandse bankier in Washington. Dat geldt niet voor het grotere publiek. De lezing van zondag was dermate in trek dat de uitnodigingen een felbegeerd bezit werden en er haastig een overloopzaal moest worden ingericht. Waar het Gregoriaans overigens nog moeilijker te volgen was.

Maarten Schinkel