‘Nadine’ is ode aan de actrice – in drievoud

Nadine. Regie: Erik de Bruyn. Met: Monic Hendrickx, Halina Reijn, Sanneke Bos, Frank Lammers. In: 10 bioscopen.

Uit elk beeld van de film spreekt zoveel plezier en levenslust, dat je Nadine veel, zo niet alles vergeeft. Op de tweede film van regisseur Erik de Bruyn, de langverwachte opvolger van zijn veelgeprezen debuut Wilde mossels, valt het nodige aan te merken, maar toch is de film moeilijk te weerstaan.

Nadine gaat over een vrouw in de veertig, die wanhopig verlangt naar een kind. Als ze haar ex-vriend tegen het lijf loopt in de supermarkt, ontvoert ze zijn baby en vlucht ermee naar Portugal. Dat verhaal wordt afgewisseld met terugblikken naar eerdere levensfases, die verklaren hoe ze tot haar wanhoopsdaad is gekomen.

De drie levensfases worden gespeeld door verschillende actrices: de springerige twintiger die haar eerste grote teleurstellingen moet verwerken door Halina Reijn; de gedeprimeerde late dertiger die verbeten probeert aan man en kind te komen door Sanneke Bos; de babydievegge door Monic Hendrickx.

Ondanks die ingewikkelde constructie kost het wonderbaarlijk weinig moeite om het verhaal te volgen – al is niet helemaal duidelijk wat de regisseur ermee wil zeggen. Als hij wil onderstrepen dat mensen in verschillende levensfasen zó fundamenteel kunnen veranderen dat ze onherkenbaar verschillen van hun vroegere zelf, komt dat niet helemaal over – juist doordat de drie actrices elkaar zo goed in balans houden. De rol wordt enigszins gedomineerd door Hendrickx, die het meest in beeld is. Ze speelt Nadine niet zielig en meelijwekkend, maar – op een verknipte manier – vastberaden en doortastend. Dat deze vrouw in staat is tot babydiefstal, maakt ze meteen geloofwaardig.

Behaagzucht ligt op de loer, met zo'n aansprekend, eigentijds thema als de gefnuikte kinderwens van succesvolle, hoog opgeleide vrouwen – te druk met hun werk en te kieskeurig met mannen. Het siert de regisseur dat hij dat hij dat niet tegen elke prijs wil, alleen al door zijn modernistische opzet. Hij vertelt zijn verhaal met zwier en deinst niet terug voor grote emoties. In de hele film is geen saai shot te vinden – van de spannende openingsscène in een kille supermarkt, tot de aanlokkelijke, toeristische strandplaatjes van Portugal.

Hartverscheurend is het moment waarop de moeder van de gekidnapte baby (Hadewych Minis) aan het kolven is voor haar verdwenen kind, terwijl de koelkast al volstraat met flesjes moedermelk. Voor de lichte toets zorgt, net als in Wilde mossels, Frank Lammers; erg grappig als de collega van Nadine, die ervoor bedankt zaaddonor te worden („Vrouwen zijn overschatte wezens”).

Wat De Bruyn allemaal met beelden, cameravoering en acteurs voor elkaar krijgt, verdient bewondering. De zwaktes, en die zijn niet gering, van Nadine zitten in het scenario. Ronduit armoedig is de voice over – zowel de tekst als de gekunstelde manier waarop Hendrickx die heeft ingesproken. De regisseur lijkt niet helemaal op zijn eigen vertelkracht te hebben vertrouwd, dus krijgt de eerste flash back na de kidnapping het zinnetje mee: „Waar is dit in godsnaam allemaal begonnen? Twaalf jaar geleden misschien.”

En wat te denken van de tenenkrommende woorden, weliswaar door Nadine uitgesproken tegen de baby, maar dat is geen excuus: „Sorry voor alles, kleine grote held van mij”. De Bruyn heeft er zeven jaar over gedaan om zijn tweede film af te kunnen maken, onder meer omdat het Filmfonds in eerdere stadia bezwaar had tegen het scenario. Niet ten onrechte, afgaand op het eindresultaat.

Maar een scenario is iets anders dan een film. Ondanks de zware thematiek bruist de film van leven, èn van passie voor de filmkunst van een geboren regisseur. Onvermijdelijk is Nadine, door de opbouw, ook een ode geworden aan de filmactrice. Met drie hoofdrolspeelsters voor één rol, is de kijker zich meer dan gewoonlijk bewust dat hij naar de schepping van een actrice kijkt – en niet naar een personage dat echt zou kunnen bestaan. Niet voor niets is er een muur in de film te zien die is vol geplakt met plaatjes van beroemde filmdiva’s uit het verleden, van Greta Garbo tot Monica Vitti. Als eerbetoon aan de magie van actrices werkt Nadine het best.