Katie zingt (weer) gladjes en lichtjes glooiend

cd pop

Katie Melua: Pictures

Dramatico, distr. Rough Trade

Het intro van Scary Films doet even opveren. Een aardse blues-‘shuffle’, een beetje gemene uithaal op de slide-gitaar: hee, hier gebeurt wat! Maar zodra Katie Melua zingt, zijn we op bekend terrein. Lichtjes glooiend, gladjes en zonder verrassende vergezichten. Toch raakt Melua ook bij de sceptische luisteraar af en toe een snaartje. De prettige, bedrieglijk ontspannen sfeer in de liedjes van Melua (en Mike Batt, haar manager en mentor) bergt een besmettelijke charme in zich. Maar wat moet zo’n meisje, op haar 23ste en met drie megaverkopende albums vol met zulk soort liedjes, hierna nou nog?

Het reggae-uitstapje Ghost Town is in ieder geval een even opzichtige als zwakke poging om het geluid van haar veel brutalere generatiegenootje Lily Allen te benaderen. Volgens Melua is deze plaat haar laatste met Batt, en deksels, dan zijn we toch weer nieuwsgierig naar wat volgt.