Hooverphonic klinkt als Madonna in haar seksfase

cd pop

Hooverphonic. The President of the LSD Golfclub

PIAS

De zangeres van het Belgische Hooverphonic is geen rockchick. Integendeel, Geike Arnaert zet haar zang aan met valse lucht of fluisterzingt zich door de nummers. Dat luchtige geluid vermengt zich met de al even etherische klanken van de elektronica die haar omringt.

Lichtjes tikken de ritmes, elegant ruisen de synthetische violen. Hooverphonic speelt een soort dance-light die op de nieuwe, zevende cd van de groep, The President of the LSD Golfclub, koeltjes maar ook bedwelmend tot ons komt.

Want onder die luchtigheid zit iets raadselachtigs. De soms brekende stem van Arnaert en het navrante klavecimbel in The Eclipse Song, bijvoorbeeld, zijn dissonanten die Hooverphonic meer gewicht geven dan je op grond van al die afgeronde klanken zou verwachten.

Afgezien van een buitenbeentje als het voorzichtig rockende Expedition Impossible, hebben de nummers (met namen als Gentle Storm, Black Marble Tiles) de sensuele stijl van Madonna in haar broeierige seksperiode, ten tijde van Justify My Love. En dat is een aanbeveling.