‘Ik ben niet bang meer voor de Beatles’

Paul McCartney trad gisteren op in de intieme Parijse Olympia: ,,Ik ben er trots op te spelen in een zaal waar eens beroemde artiesten als Edith Piaf en de Beatles, stonden.”

Een directe aanleiding was er niet. Zijn mooie nieuwe cd Memory Almost Full is vier maanden oud, een driedubbele dvd met beelden van zijn carrière na de Beatles komt pas over drie weken, en voor het geld hoeft hij het niet te doen. Maar Paul McCartney had er ,,gewoon zin” in. Gisteren gaf hij een eenmalig concert in l’Olympia, de intieme Parijse concerthal waar alle grote Franse en buitenlandse chansonniers triomfen hebben gevierd.

,,Ik ben er trots op te spelen in een zaal waar eens beroemde artiesten, zoals Edith Piaf en de Beatles, stonden,” had McCartney (65) eerder op de middag nog net niet met een stalen gezicht gezegd tijdens een minipersconferentie op het podium. De eeuwig jeugdig ogende McCartney (spijkerbroek en wit overhemd met delftsblauwe bloemetjes) deed een soundcheck met zijn band die anderhalf uur duurde, en nodigde de wachtende journalisten uit voor de laatste twee nummers op de piano: Let It Be en een dynamische versie van Lady Madonna waarover de geest van Fats Domino vaardig was.

Daarna was er tijd voor een paar vragen. Ja, het was pas de derde keer dat hij in l’Olympia stond. In 1964 was hij er met de Beatles en chansonnière Sylvie Vartan (,,tóen was het opwindend en nieuw, nu is het opwindend maar niet nieuw”); in 1972 stond hij op het podium met zijn groep Wings; en toen hij in 1961 met John Lennon aan de boemel in Parijs was, hadden ze geen geld voor de muziektempel. ,,Toen gingen we naar een sweaty dancehall, waar Vince Taylor speelde; die was tenminste betaalbaar.”

Sir Paul maakte grapjes, sprak Japans met een Japanse journalist die wilde weten wanneer hij naar zijn vaderland kwam (,,misschien volgend jaar, op wereldtournee”), gaf een Shrek-imitatie weg bij zijn ontkenning van het gerucht dat hij de muziek voor de vierde Shrek-film ging schrijven, en liet vragen over de nog steeds niet geschikte scheiding van Heather Mills bij voorbaat afkappen („only artistic questions please„). Vragen over de Beatles ging hij níet uit de weg, en hij was ook niet bang meer dat die nummers zijn solowerk in de schaduw stelden: ,,Het zijn grootse song en ik ben er trots op.”

Dat bleek tijdens het concert later op de avond. Voor een wild enthousiast publiek, waaronder ook een gladgestreken Sylvie Vartan, speelde de in los pak-en-das gestoken McCartney dertien Beatlesnummers (op een totaal van 23 songs). Hij begon met Blackbird op de akoestische gitaar (solo voor de rode gordijnen), eindigde met een stevig rockende versie van Get Back (als vierde toegift), en vergat vanzelfsprekend Michelle niet: „Michelle ma belle, sont des mots qui vont très bien ensemble.” Veel beter dan dat was McCartney’s Frans trouwens niet geworden; maar met bonjour, merci en bonsoir Paris wond hij het publiek evengoed om zijn vinger.

McCartney was bijna perfect bij stem en rockte nog als in zijn vroege Beatledagen. Bij het aanstekelijke openingsnummer van zijn nieuwe cd, Dance Tonight, kwam de vier man tellende band op, bij Good Day Sunshine ging het jasje uit, bij het reggaenummer Sea Moon stroopte hij zijn mouwen op, en bij de broekzaksymfonie Band On The Run danste de zaal in de gangpaden. Andere hoogtepunten: de James Bondsong Live And Let Die met oorverdovende explosies en Jerry Lee Lewis-achtig gitaarspel, een snoeihard Back In The USSR, en het met vier verschillend gearrangeerde slotcoupletten verlengde I’ll Follow The Sun (,,dit liedje is gewoon veel te kort”). Zo goed hebben de Beatles nog nooit geklonken – die waren door het geschreeuw van het publiek niet eens te horen.

McCartney’s oeuvre is zo breed en zo hoog van kwaliteit dat je je afvraagt waarom hij voor zijn concerten niet een originelere keuze maakt. Waarom wél Blackbird maar niet het drie jaar oude en bijna even mooie Jenny Wren? Waarom Hey Jude en niet de Wings-meezinger Let ‘Em In? Zo lag over het concert toch een kleine schaduw: die van de grootse, niet gespeelde songs die McCartney ná zijn Beatletijd schreef.

Rectificatie / Gerectificeerd

Paul McCartney

In het artikel Ik ben niet bang meer voor de Beatles (23 oktober, pagina 11) werd gesproken over Jerry Lee Lewis-achtig gitaarspel. Lewis speelt piano.