Hippies en beesten

De laatste plaat van Animal Collective, Strawberry Jam, is toegankelijker dan ooit.

Vanavond treedt de band op in de Amsterdamse Melkweg.

Psychedelica, folk, drones, elektronica: het vindt allemaal een plek in het werk van Animal Collective. Vrolijke chaos gaat hand in hand met opmerkelijke melodieën en smeltende samenzang. De muziek van dit Amerikaanse kwartet is lastig te categoriseren. Maar er spreekt steevast een kinderlijke blijheid en speelse vrijheidsdrang uit hun muziek. Zelf verwoordt de band het zo:,,We zoeken naar het dier in onszelf.”

De rede speelt geen overheersende rol bij de muziek van Animal Collective. Een vastomlijnd idee voor het recente album Strawberry Jam was er nauwelijks, behalve dan dat de plaat niet te veel op voorganger Feels moest lijken. „Als we op tournee zijn, spelen we graag merendeels nieuw materiaal”, zegt ‘Avey Tare’, of David Portner zoals hij in de echte wereld heet. „We kwamen een paar weken voor het begin van de vorige tournee samen in Lissabon om eens wat nummers op te nemen. Niet eens direct met een album in het achterhoofd, maar gewoon, om te kijken welke kant het op ging. Maar toen bleek dat vooral de snellere nummers heel goed bij elkaar pasten. En ja, dan heb je al snel een plaat.”

En waarom moest dat dan in Lissabon gebeuren? Omdat bandlid ‘Panda Bear’ (Noah Lennox – hij opereert ook solo onder het panda-pseudoniem) daar woont. ‘The Geologist’ (Brian Weitz) resideert in Washington, waar hij zich buiten groepsverband bezig houdt met marinebiologie en politiek activisme. Avey Tare en het laatste bandlid ‘Deakin’ (Josh Dibb) hebben als standplaats New York. Dat de bandleden zo verspreid wonen lijkt niet handig, voor een band, maar voor Animal Collective blijkt het juist goed te werken.

„We moeten onze tijd samen heel goed plannen, en daardoor wordt het bijzonderder, intenser. Het gezamenlijke schrijfproces valt samen met onze tournees, al werken we ieder voor zich thuis ook aan de muziek. Dat maakt het makkelijker om afstand te nemen, van elkaar en de muziek.”

Vanuit die gedachte is het niet eens essentieel dat alle Animal Collective-leden altijd op alle platen meespelen. Voor de opnames van Sung Tongs (2004) bleek dat Dibb en Weitz liever een tijdje vrijaf namen. Dus maakten Avay Tare en Panda Bear samen een kleinschalige, akoestische plaat. Voor een paar overgeschoten nummers vroegen ze Vashti Bunyan, de toen bijna vergeten zangeres die inmiddels is binnengehaald als peetmoeder van de freakfolk-beweging, om een paar vocalen. Het resultaat was niet alleen de fraaie ep Prospect Hummer (2005), maar ook het etiketje freak-, of free folk.

Avey Tare en de zijnen keken die ontwikkeling geamuseerd aan. „Op die platen deden we niets anders dan we altijd al deden, maar dan op kleinere schaal. Ik vind het wel een grandioze, gemakzuchtige inperking om dat dan maar freakfolk te noemen.”

De kiemen van de gelaagde muziek van Animal Collective liggen in hun gezamenlijke verleden in de Amerikaanse staat Maryland. Ze leerden elkaar kennen op een middelbare school van liberale snit, wat zich uitte in veel aandacht voor creativiteit en persoonlijke groei. Zo waren ze al snel liever met muziek bezig dan met feestjes, basketbal en andere adolescentenobsessies. Van huis uit kregen ze Beatles en andere ,,classic rock” (zegt Tare) mee, zelf ontdekten ze psychedelische muziek, Krautrock, elektronische muziek.

Een belangrijke inspiratiebron in hun jonge jaren vormden de soundtracks van horrorfilms als Texas Chainsaw Massacre. ,,Dat was onze introductie tot echt experimentele muziek. Vervormingen, drones… Zoiets wilden wij ook maken om zodoende de muziekwereld eens flink op te schudden. We waren ons totaal niet bewust van de hele twintigste-eeuwste traditie van experimentele en academische muziek.”

Hun opvattingen van psychedelische muziek zijn weer een verhaal apart. Natuurlijk, ze hebben enige ervaringen met de bijbehorende drugs, maar de psychedelische ervaring zochten ze elders. Zegt Avey Tare. ,,Maryland heeft een prachtige natuur, heel afwisselend ook. Het is heel prettig om daar rond te zwerven. De beelden die je daar opdoet, in die prachtige landschappen die in een oogwenk van karakter lijken te veranderen, die zijn op zichzelf al heel psychedelisch. Als een kleurrijke reis, niet door je eigen brein, maar door je omgeving. Wij legden tenminste al heel snel het verband met zulke muziek. Als ons werk psychedelisch is, dan maar op een, laat ik zeggen, naturalistische manier.”

Met zo’n achtergrond en instelling is het niet vreemd dat de band wel botweg wordt uitgemaakt voor een stel hippies. ,,Het hippie-ideaal hoorde bij een afgebakende tijd en plek. Het was een heel idealistische manier van denken en leven, en daar kunnen wij nu zeker iets van opsteken. Maar wij zijn niet blind voor de gevaren van die hele peace and love-ideologie, hoewel vrede me op zich wel een goed idee lijkt. Maar wij zijn geen politieke band, we laten onze muziek en onze manier van werken voor zichzelf spreken. Als je dat een politiek statement wilt noemen, is het mij best. En als er inderdaad een dier in ons huist, dan, vooruit, waarschijnlijk ook wel een hippie.”

De cd Strawberry Jam van Animal Collective is verschenen bij Domino (distributie Munich). Animal Collective treedt vanavond op in de Melkweg Amsterdam. Kijk voor informatie op: www.melkweg.nl