Dat gegrap over sleurhutten is passé

Gisteren, in Utrecht, heb ik ontdekt waar de bejaarden van Nederland mee bezig zijn. Met een massale emigratie per luxe caravan. In Utrecht is momenteel de Kampeer- en Caravanbeurs bezig, in de woorden van de jolige organisatoren ‘de grootste overdekte camping van Nederland’. Zoals dat hoort bij een beurs hebben we het hier over talloze zuurstofloze hallen waarin mensen voortkruipen langs het nieuwste model van dit en het nieuwste model van dat.

Meestal haat ik beurzen, maar op de Kampeer- en Caravanbeurs overviel mij opeens een enorme levenslust. En dat kwam door die bejaarden. En door de campers en caravans.

Om te beginnen met de campers en de caravans: die zijn echt mooi. Dat gegrap over sleurhutten is passé, verklaar ik hierbij stellig. Hier is geen sleuren aan, en ook niks hutterigs: dit is pure luxe. Ik heb het over campers met een ingebouwde garage en tv’s in elk vertrek. Ik heb het over zilveren caravans in de vorm van grote, snelle kogels, die volgens mij tevens functioneren als teletijdmachine. Ik heb het hier over campers van 299.000 euro, waar je niet eens ín mag tijdens de beurs. Er stonden paaltjes met rode koorden voor om nieuwsgierige bezoekers de weg te belemmeren.

Ik durfde er ook niet in, want ik ben de doelgroep helemaal niet.

De doelgroep liep in paren van twee over de beurs, met stevige (dure) wandelschoenen en handige (dure) rugzakken en degelijke (dure) afritsbroeken. Welgestelde opa’s en oma’s die hun laatste jaren wilden gaan stukslaan in de Ergonomic Trippy Deluxe XL1, en hun laatste geld zouden gaan verbrassen in Spanje, Zuid-Frankrijk of een ander tropisch oord waar ze niet zouden worden lastiggevallen met de vraag of ze even een lang weekend op de kleine Sem/Noa wilden passen.

Keiharde levensgenieters. Zelfverzekerd stapten ze de zilveren flats op wielen binnen, compleet met buitenkeuken, wokopties, witlederen draaistoelen en roestvrijstalen cappuccinoapparaten, en vroegen dan of een bepaald onderdeel afritsbaar was, of opblaasbaar.

Ik hoorde laatst dat er een groep rijke bejaarden is die door Amerika reist in luxe mobile homes. Een mobiel bejaardentehuis als het ware, maar dan met meer ruimte, zon en vrijheid dan zo’n akelig kamertje in Den Ouden Lelievlotter, of hoe die bejaardentehuizen hier ook mogen heten.

We moeten ons helemaal niet druk maken om de vergrijzing. De grijzen laten ons hier alleen achter, en ze hebben groot gelijk.