Underworld neigt steeds meer naar zwoele ambient

cd dance

Underworld: Oblivion With Bells

PIAS

Het mag een wonder heten dat Underwold zeven jaar na hun voorlaatste album A Hundred Days Off nog met een reguliere cd op de proppen komt. Karl Hyde en Rich Smith ontdekten de vrijheid die internet hen biedt voor spontane projecten op het gebied van vormgeving, radio en (film)muziek.

Maar, vindt Hyde, in bepaalde kringen word je alleen serieus genomen als je een fysieke cd uitbrengt. Vandaar Oblivion With Bells, een klein uur fraaie sfeermuziek die in weinig meer lijkt op de doorbraakhit Born slippy uit de film Trainspotting.

Sinds het vertrek van deejay Darren Emerson laat Underworld de beats steeds meer varen en deinen ze mee op de golven van kabbelende elektronica en Hyde’s geïmproviseerde dictafoonstemmen. In Beautiful burnout levert dat een fraai Kraftwerkiaans geluiddecor op; Boy boy boy is een zeldzaam nummer waarin een soort refrein gezongen wordt. Alles bij elkaar werkt Oblivion With Bells als een prettige klanksculptuur die meer naar zwoele ambient neigt dan naar dansbare techno. Maar bij de liveshows – op 5 november in de Maassilo in Rotterdam en op 9 november in de HMH in Amsterdam – belooft het ouderwets knallen te worden.

Kijk voor concertinformatie op www.underworldlive.com