Nick Lowe heeft het leven geleefd

Concert: Nick Lowe. Gehoord: 21/10 Paradiso, Amsterdam.

De morsige pubrocker van weleer is een gedistingeerd heer met zilvergrijs haar geworden. Een broodmagere Nick Lowe (58) betrad het podium in een wit overhemd en een broek met een vouw. Hij stak meteen van wal met People change, een mooi lied over de vergankelijkheid der dingen. Mensen veranderen, relaties gaan kapot, tranen moeten vloeien. Sober en direct speelde hij zijn trefzekere akkoorden op een akoestische gitaar, de basnoten krachtig aangezet met soepele duim. „In 1969 stond ik hier voor het eerst”, vertelde hij droog. „Wie had toen kunnen denken dat ik nu nog eens jullie theekransje op zondagmiddag zou komen opluisteren?”

At My Age heet zijn laatste cd en Nick Lowe heeft de leeftijd om het allemaal meegemaakt te hebben. Pubrock met de groep Brinsley Schwarz, huisproducer van het Stiff-label in de begindagen van de punk en nu een gelouterd zanger met een veelzijdige stem, die de handschoen van zijn ex-schoonvader Johnny Cash als droogkomisch en soms ontroerend troubadour heeft opgepakt. De hikkende stem van Elvis, de staccatogitaar van de Everly Brothers en het melodieus vernuft van Buddy Holly kan hij naar behoeven aanwenden voor zijn eigen composities. In I trained her to love me en Hope for us all onthulde hij zijn laatste mislukkingen en successen in de liefde. Als zelfs een nukkige man als ik nog een leuk nieuw meisje kan vinden, stelde hij vast, dan is er hoop voor ons allen.

Klassiekers te over op zijn repertoire, zelfs zonder I love the sound of breaking glass en Half a boy and half a man, die zich minder goed lenen voor een solo-uitvoering. Cruel to be kind en I knew the bride kwamen er buitengewoon swingend uit. Peace love and understanding werd een bedachtzamere bede, vergeleken bij de opgefokte versie van Elvis Costello. The beast in me claimde Lowe terug op Johnny Cash, minder sonoor gezongen maar nog altijd een lied dat andere singer/songwriters jaloers moet maken. Zangers gaan dood, liedjesschrijvers blijven onsterfelijk als ze één zo'n schitterend nummer op hun naam hebben.