Geest. Humor. Stijl. Dat missen we.

Het is voor een schrijver wel fijn als hij ook een beetje een televisiepersoonlijkheid is. Wat werd Jan Wolkers mooi herdacht. Vrijdagavond laat was een schitterende verdubbeling te zien: Wolkers zat naar vroegere televisieopnamen van zichzelf te kijken en leverde daar soms commentaar op, (onveranderlijk positief: ,,Ja, dat is aardig”; ,,Innemend hè?”), net zoals wij thuis naar die vroegere beelden van hem zaten te kijken, en tevens naar hem die ernaar keek en die ook ineens in een vroeger beeld was veranderd.

Het was leuk om te zien dat ook de jonge Wolkers heel ongeïmponeerd was geweest door gezag en roem, hij bleef vriendelijk en geestig en trok zich niets aan van wat anderen zoal van zijn werk vonden. Die hadden trouwens ook niet malse opmerkingen, een (christelijke) criticus zei: ,,Die scène, die had je niet mógen schrijven!” Wolkers bleef ook daar laconiek onder en verklaarde dat in de bijbel, bedrog, overspel, moord en doodslag pas echt hoogtij vierden en dat het in zijn boeken beslist niet zo bont werd gemaakt.

Het zou toch wel leuk zijn als er eens wat vaker op de televisie een schrijversportret te zien was, zonde dat iemand daarvoor eerst het loodje moet leggen. Alleen Het uur van de wolf doet wel eens wat, verder zijn er alleen maar korte gesprekjes in talkshows, gevoerd door mensen die verder geen bijzondere kennis van of interesse voor literatuur hebben. Nu ja. Dit was in ieder geval mooi.

En dan hebben we nu ook een Evita, als uitkomst van de serie shows Op zoek naar Evita waarin aanvankelijk tien meisjes streden om de hoofdrol in de musical Evita, die Joop van den Ende nog deze winter op de planken gaat brengen. De hele opzet van het programma was naar Engels model, waar componist en musicalproducent Andrew Lloyd Webber zélf meisjes zocht in precies zulke shows. De drie meisjes die gisteravond nog overgebleven waren en om de laatste plaats streden waren ook even afgereisd naar Londen om daar de winnares van de Sound of Music-shows te zien (Connie! Leuke geweldige Connie!), en tot hun verrassing stond The Lord zelf ineens voor hun neus en repeteerde een lied met ze op het podium van het Palladium theater. Het werd meteen anders, toen Sir Andrew er weer even bij kwam, je zag ook meteen wat je de hele tijd gemist had in onze eigen versie van de succesvolle en meeslepende BBC-shows.

En wat hadden we dan gemist? Stijl. Geest. Humor. Jan Wolkers.

Neem nu hoe die presentator van ons gisteravond de finale aankondigde: ,,We hebben het gehaald! De finale! We hebben een fantastisch finalepubliek!” Hou toch op zeg. Zouden zulke teksten nu allemaal op die kaartjes staan die alle televisiepresentatoren tegenwoordig in de hand hebben? Of staan daar alleen feiten en aanwijzingen en moet de presentator dit helemaal zelf verzinnen? Nu ja, ik zal niet weer het onbeschrijflijke gemis van een Nederlandse Graham Norton oproepen maar wat een verschil, de snelheid en de geestigheid van die man met de ijverige kreten van onze eigen Frits Sissing.

En dan natuurlijk ‘musicalicoon’ – ook al zo’n volstrekt idioot begrip – Willem Nijholt, die in Nederland de plaats van Andrew Lloyd Webber had ingenomen. Waarom zat daar niet Joop van den Ende, die gaat die musical straks produceren. Wat heeft Nijholt er eigenlijk mee te maken? Die teemt teveel (,,Je was fantááástisch, maar één ding lieve schat…”) en kletst te lang, nog in jargon ook. Hij heeft het steeds over ‘belten’ als hij hard zingen bedoelt: ,,Jullie belten weer als een gek alletwee, fantááástisch!’’

Enfin. Toch was het gisteravond wel een echte meeslepende show, vooral dankzij winnares Brigitte die iedereen tot tranen bracht met haar versie van Annie M.G. Schmidts ‘Ze mag hem hebben’. Het Vlaamse panellid snikte: ,,Zij ontroert ons telkens weer.”