Skaten en golfen met het analoge pookje

Saul van Stapele schaaft bij het spelen van een skateboardgame zijn knie, maar vindt weer rust op oogverblindende golfvelden

Skate

Tiger Woods PGA Tour 08

Aan het begin van skateboardsimulatiespel Skate belandt de hoofdpersoon direct onder een bus. Een mooi excuus om het karakter op de operatietafel te krijgen zodat, zoals bij veel andere computergames, het uiterlijk volop naar eigen inzicht kan worden aangepast. Maar het is ook een rake introductie van een speluniversum waarin de vermoeiend hippe skatecultuur voorzien wordt van een dikke knipoog en agenten en lichtgeraakte automobilisten het liefst de hele dag skaters met een goed geplaatste bumperbotsing richting het rechte pad lanceren.

Het chagrijn van de omgeving is de belangrijkste begrenzing van de vrijheid van de skater die verder kriskras door de stad caprioolt op zoek naar nieuwe opdrachten, trucs en uitdagingen. Met alle voor- en nadelen van het skaten erbij inbegrepen: omwegen worden omzeild met halsbrekende toeren maar dat ene nauwelijks zichtbare drempeltje is daarna alsnog voldoende om voluit met je kin op het beton te belanden. En dan is er altijd een skater in de buurt om wat zout in je schaafwond te strooien. Virtuele peer pressure is de motor van dit spel, waarin je voortdurend wordt uitgedaagd om trucs en bewegingen te kopiëren en je vaardigheden met foto’s en filmbeelden van spelsituaties ook online te bewijzen.

Toch is Skate ook leuk voor mensen die geen dertien meer zijn. Dat is met name te danken aan het besturingssysteem dat nou eens niet draait om het indrukken van allerlei knoppencombinaties die qua gevoel niet corresponderen met de acties op het scherm. Bij Skate zijn de analoge pookjes en de trekkers achterop de controller het belangrijkst. Met het rechterpookje spring je met je skateboard in de lucht en maak je door verschillende richtingen op te duwen allerhande manoeuvres, met de linker beweeg je je lichaam en met de trekkers kan je het skateboard in de lucht vastpakken.

Dit systeem geeft je als speler het gevoel dat je werkelijk op de plank staat, zorgt voor extra spanning bij op het nippertje vermeden valpartijen en geeft vooral bij het grinden – met een skateboard op snelheid over een stang, hekje, bankje of iets dergelijks schuren – een enorme adrenalinerush. Met de prachtige graphics van de nieuwe generatie computerspellen – scherp, warm en realistisch stadsbeeld – en een pompende soundtrack van vooral hiphop- en rocknummers, benadert het spel de kicks van skaten subliem. Maar alleen op de bonnefooi skaten gaat vervelen en het is erg jammer dat de opdrachten zo vaak draaien om het kopiëren van acties. Dat gepruts op de vierkante millimeter haalt regelmatig de snelheid uit een spel dat het juist van tempo en actie moet hebben.

Veel rustiger is vanzelfsprekend het nieuwste golfspel van de enige golfer die skaters ook kennen, golfkampioen Tiger Woods. Het zen van de grootse, groene, uitgestrekte golfbanen wordt slechts zo nu en dan onderbroken door een golfer die woedend zijn club tegen de grond smijt omdat het balletje net weer naast het gaatje is gerold. Ook hier speelt het analoge pookje een hoofdrol. De basisslag komt in feite neer op het naar achteren halen van het pookje en het dan met een ruk naar voren te brengen. De tijd dat alleen nerds computergames konden doorgronden, ligt ver achter ons; voor zowel Tiger Woods PGA Tour 08 als Skate geldt dat ook een beginner de basisbewegingen binnen een paar minuten volledig onder de knie heeft. Dat vergroot de mogelijkheden om het spel samen met vrienden te spelen. Bij het golfspel van Tiger Woods lijkt die versimpeling ook een nadeel te hebben, want zo eenvoudig als het is om een bal ver weg te slaan, zo moeilijk is het om het op een meter van de hole in één keer raak te slaan. De golfkampioen verklaarde zelf bij de lancering van dit spel dat hij voortdurend wordt verslagen door gamers en dat is onbedoeld wellicht de meest treffende illustratie van het gebrek aan dit spel. Wie echt van golfen houdt, raakt al snel gefrustreerd door de besturing omdat het maar zelden duidelijk wordt waarom een slag te weinig kracht, richting of precisie meekrijgt. Dat is een pijn die niet verzacht kan worden door een reeks oogverblindende golfvelden en het heerlijke gevoel wanneer je het pookje precies op het juiste moment loslaat en de bal krachtig door de lucht ziet vliegen.

Het golfspel is wel geslaagd als luchtig gezelschapsspel, het liefst met een groep beginners die allemaal een karakter met een zo krankzinnig mogelijk uiterlijk ontwerpen en die vooral blij zijn dat het zo snel lukt om de bal met veel vaart de goede richting op te slaan. En ook hier is virtuele peer pressure in de vorm van snijdend wedstrijdcommentaar een motor die uitdaagt het spel verder onder de al dan niet geschaafde knie te krijgen.