Queen Latifah: Trav’lin’ Light

Queen Latifah: Trav’lin’ Light (Verve)

De vocale jazz lijkt te verworden tot een vergaarbak van uitgerangeerde popartiesten, trendvolgers, nabootsers en parodie-acts. Hoeveel artiesten er de afgelopen jaren niet de oversteek maakten naar populaire jazz: het perfecte excuus voor een ingedommelde carrière. Ook de New Yorkse rapster Queen Latifah, een van de eerste vrouwelijke hiphopsterren ooit, ontpopt zich nu tot zingende glamourdiva. In 2004 onder haar meisjesnaam Dana Owens, en nu op Trav’lin’ Light, waarop ze jazzstandards (Nina Simone), pop- en soulevergreens (Pointer Sisters, Donny Hathaway) brengt met een (bigband)orkest. Maar Latifah blijkt een onvermoede eyecatcher in dit genre. Ondanks de gladde productie, legt ze persoonlijkheid in haar interpretaties. Latifah glijdt frivool door haar noten, heeft een smachtend soort dynamiek en een eigenlijk best lekkere weerbarstige timing. Het is allemaal geloofwaardig. De afstand tot haar oude imago van grofgebekte rapkoningin kan niet groter meer zijn.

AMANDA KUYPER