Máxima

Op 10 oktober jl. zat ik in het vliegtuig naar Genève. Naast mij zat iemand die langdurig in en met Zuid-Amerikanen had gewerkt. We kwamen in gesprek, ook over de recente speech van Máxima. Voor hem was het heel duidelijk: ”die woorden zijn nooit door haar opgeschreven. Een Argentijn is buitengewoon trots op zijn identiteit.” Ik moest daaraan terugdenken toen afgelopen weekend in uw krant die speech en de vraag `Wat ging er mis?` aan bod kwamen. Ik geloof dat een oorzaak inderdaad was dat de persoonlijke speech geen persoonlijke speech was. Het oogde als een speech van het kabinet. Een andere oorzaak is dat Máxima brede populariteit in grote lagen van de samenleving geniet. Dit komt door de pure manier waarop ze zich uitdrukt, menselijk, inlevend en begrijpelijk. Zeg maar volmaakt van toon. Dat schept echter ook steeds weer nieuwe verwachtingen. En haar speech voldeed daar niet helemaal aan. Ondertussen heb ik zeer met haar te doen. Ze deed het met de beste intenties en nog gaat het mis. Maar vele politici zullen haar ongetwijfeld voorhouden: `Welcome in high places.`