Leraren kweken

Marita Mathijsen ontvouwt een plan om iets doen aan het dreigende tekort aan leraren (`Leraren kweken`, W&O 13 okt). Bij alle beschouwingen over deze zaak wordt over twee zaken nooit gesproken. Een leraar komt wel eens in een gemeentehuis, belastingkantoor of ander overheidsgebouw. Dan valt altijd op dat de andere overheidsdienaren een stuk beter zijn gehuisvest, een prettiger werkplek hebben en veel moderner materiaal. Buiten het onderwijs hoeven overheidsdienaren echt niet te werken met computers van drie generaties geleden. Verder kijkt de docent zijn ogen uit op de kantines. Daar kan men tussen de middag in een rustige omgeving aan een tafeltje zijn middageten nuttigen. Leraren mogen al blij zijn wanneer zij in de lerarenkamer een plastic bekertje met koffie uit een automaat kunnen tappen.

Het personeelsbeleid van de scholen is amateuristisch. De scholen worden tegenwoordig gefinancierd per leerling. Dat leidt er toe dat een schoolleiding er alles aan doet om leerlingen op school te houden. Ouders en leerlingen kunnen veel gedaan krijgen door te dreigen met vertrek naar een andere school. Een docent geeft een proefwerk terug waar de leerling veel minder voor krijgt dan hij verwachtte. De docent wordt uitgescholden. Wanneer de docent zich beklaagt bij de conrector zegt deze: Moet je maar niet van die lage cijfers geven.”

Een docent die zijn werkomstandigheden vergelijkt met die van een vriendje dat elders bij de overheid werkt, heeft snel door dat hij verkeerd heeft gekozen. Verder moet men niet vergeten dat het aantal lesuren per leraar en het aantal leerlingen per klas nergens zo hoog zijn als in Nederland. Ondanks alle mooie woorden in de programma`s van de politieke partijen heeft het onderwijs niet meer prioriteit dan de vraag of er langs een nieuwe rijksweg wel of geen lichtmasten geplaatst moeten worden. Wij moeten ons instellen op een structureel tekort aan leraren.