Afscheid

‘Mijn vader lag opgebaard op een antiek bed met een mooi rouwkleed. We hebben zelf rouwkaarten gemaakt, de dienst georganiseerd en de kist beschilderd. Ik reed hem met mijn eigen busje van de kerk naar de begraafplaats. Ik ging ook naar het stadhuis. Dat is een mooie gedachte. Je vader geeft jouw geboorte aan, en jaren later geef jij zijn overlijden aan. Ik heb er dierbare herinneringen aan.

Vlak voordat mijn vader overleed, was ik gestopt met mijn antiekwinkel. Omdat de omzet terugliep, durfde ik geen nieuw huurcontract voor het pand af te sluiten. Ik werd activiteitenbegeleider in de verslaafdenopvang. Wil werkte daar ook. We kregen een relatie en uiteindelijk ben ik om die reden ontslagen. Hij mocht blijven, hij werkte er veel langer. Ik kwam in een outplacementtraject. Daar vonden ze mij een echte ondernemer. Zelfstandig, niet zo’n teamspeler.

Daar keek ik niet van op, want ik had die winkel gehad. En ik ben opgeleid aan de kunstacademie, dan ben je vaak wat eigenzinniger. Dus dat idee voelde goed, opnieuw een eigen bedrijf. Ik wist direct dat ik iets met rouwen wilde. Ik weet uit eigen ervaring hoe belangrijk het is dat je goed afscheid neemt.

In Nederland gaan we zo afstandelijk met de dood om. Mensen bellen de begrafenisondernemer en laten alles aan hem over. Dan krijg je een standaard uitvaart, terwijl je het ook op je eigen manier kunt doen. De meeste mensen weten dat niet eens. Ik wil hen helpen om op een persoonlijke manier een uitvaart te organiseren. In mei hebben Wil en ik een vennootschap onder firma (vof) opgericht.

Het is fijn om als ondernemer iemand te hebben met wie je kunt overleggen. Wil maakt prachtige kisten met tandverbindingen waar geen spijker aan te pas komt en hij heeft een mooi draag- en sluitsysteem bedacht. Zo’n massief houten kist kost 1.000 euro, evenveel als de mdf-kisten die ik beschilder.

Wij zijn geen uitvaartverzorgers. We doen de uitvaartvormgeving, van kaarten ontwerpen tot een mooie plek inrichten om iemand op te baren. Wat je maar wilt. Wel willen we nauw samenwerken met uitvaartverzorgers. Dat begint nu op gang te komen. Waarschijnlijk duurt het zeker twee jaar voordat dit bedrijf echt loopt. Daarom werkt Wil nog steeds als activiteitenbegeleider en werk ik zelf 18 uur per week bij de Bijenkorf. Achteraf ben ik blij met mijn ontslag, want het heeft me veel gebracht. Ik heb een mooi vak en ik werk samen met Wil.”

Wilma van Hoeflaken