Wij maken kinderen: ‘Ik wil onder! Grrr!’

Woensdagavond kon je bij Pauw & Witteman al fragmenten zien uit het nieuwe programma Babyboom dat gisteravond begon, omdat ze presentatrice Caroline Tensen op bezoek hadden. In Babyboom worden bijna een jaar lang 100 paren gevolgd die zwanger willen worden. Bij Pauw & Witteman kreeg je de indruk dat het enerzijds nogal lachwekkend werd – je zag een paar voor de camera voor doen hoe ze ‘het’ het liefst ‘deden’, gelukkig wel met hun kleren aan – anderzijds gênant intiem.

Pauw & Witteman bleken wel de tenenkrommendste stukjes te tonen, als geheel viel het programma in eerste instantie mee, al blijft het een vraag waarom je voor het oog van heel Nederland zwanger wilt worden en de daar eventueel bij behorende hindernissen wilt overwinnen. Om dat bezwaar te ondervangen was er een medisch-informatief tintje aan gegeven, waardoor deelnemers het gevoel konden hebben dat ze dit deden om anderen voor te lichten.

Maar waarom zou je anderen moeten voorlichten over hoe je het doet in bed? „Ik wil onder! Grrr!” Laat het programma maar zeggen, bij monde van de eraan verbonden gynaecoloog of van de vroedvrouw en wetenschapsjournaliste Mariël Croon of er een beste houding is en zo ja welke.

Woensdagavond zei Caroline Tensen dat het programma ‘echt heel integer’ was gemaakt. En eerst dacht ik dat ook even, en dat P& W suggestief geweest waren. Maar na een poosje dacht ik: wat betekent integer in dit geval? Die paren laten zeggen hoe ze het doen, of hoe ze denken dat het het beste kan, dat heeft niks met integer te maken maar álles met de hoop op leuke beelden en uitspraken – zoals die van dat stel dat elkaar beklom, of van de man die regelrecht hongerig begon te kijken nu ze het er tóch over hadden.

En dan was er bijvoorbeeld ook de Grote Babyboom Zwangerschapstest, die met veel ‘nog nooit vertoond’ en ‘uniek’ al vroeg in het programma werd aangekondigd. Honderd paren, allemaal in de studio met een potje urine voor zich en een zwangerschapstest in de hand: „Nu!” Alsof het toch een wedstrijd is.

Maar als je even nadenkt, weet je dat het onzin is. Een zwangerschapstest wordt gedaan op de dag dat de menstruatie zou moeten beginnen en geeft dan meteen aan of een vrouw zwanger is of niet. Honderd vrouwen kunnen moeilijk allemaal tegelijk menstrueren. Er moeten vrouwen bij geweest zijn die toevallig net ongesteld waren, of die het net geweest waren of die midden in hun cyclus zaten – voor hen sloeg die test nergens op. Dus hoe spannend is het dan? Hooguit voor een gedeelte van de aanwezigen. De rest staat daar alweer ten behoeve van het beeld en het programma en het idee ‘leuke televisie’.

Een aantal van de stellen werd er wat nader uitgelicht, allemaal paren bij wie het niet vanzelf kon lukken omdat, bijvoorbeeld, de man gesteriliseerd was, de vrouw geen eierstokken meer had of geen goede eicellen produceerde. Ze waren er natuurlijk niet op uit om in het onvermijdelijke te berusten, dan zaten ze niet in dat programma. Hier alleen maar mensen die op het stampvoetende af vastberaden waren om tóch een baby te krijgen. En inderdaad was dat het stel met de gesteriliseerde man al een keer gelukt, maar nu moest er een tweede komen. En dat was ‘allesomvattend’ belangrijk. Er werd hele dagen om gehuild. De man van de vrouw zonder eierstokken zei doodleuk: „Als God een God van liefde is en wij willen graag kinderen, dan zou je verwachten dat hij die ook zou schenken.”

Toch was het op allerlei momenten heus ontroerend en zeggen sommige van de deelnemers heel navoelbare dingen. Wat niet helemaal bevalt is vermoedelijk enerzijds de verwendheid, anderzijds de quasi-intimiteit overgoten met een showsaus die met behulp van wat deskundig commentaar ‘integer’ moet lijken.