Hebben Vlamingen een hekel aan arrogante Hollanders?

maxima.jpgZijn Nederlanders bot en arrogant? Hebben Vlamingen daarom een hekel aan Hollanders? Ik zag enkele bezoekers van m’n blog erover discussiëren nadat ik me een paar dagen geleden had laten ontvallen dat ik soms voorzichtig ben, omdat ik niet wil doorgaan voor een arrogante Hollander. Ik wil er graag op reageren. Ter bevordering van de leesbaarheid doe ik dat hier.

Vooropgesteld: het is natuurlijk gevaarlijk om te praten over ‘de Vlamingen’ en ‘de Nederlanders’ (Die bestaan trouwens niet, zei iemand onlangs). Maar het is wel leuk om na te denken over culturele verschillen. Daarom doe ik even mee.

Ik moet om te beginnen denken aan m’n Volkskrant-collega Bart Dirks die onlangs schrijver Tom Lanoye citeerde. Over Nederlanders zei die: ,,Jullie zijn onze moffen.” Ik heb het Vlaamse vrienden vaker horen zeggen, zij het iets vriendelijker: Vlamingen zijn niet per definitie dol op Nederlanders. Dus daar zit vast een kern van waarheid in.

Dat gezegd hebbende: ik heb er zelf nog nooit last van gehad. Ik woon in Brussel, tussen de Dansaert-Vlamingen, en heb een beter contact met buren dan ik had in Rotterdam, waar ik vroeger woonde. Ik denk dat veel afhangt van je eigen houding.

Sinds ik hier woon, ben ik een beetje anders gaan kijken naar Nederlanders. Ik was me er nooit zo van bewust dat wij behoorlijk chauvinistisch kunnen zijn. En ook luidruchtig. Dat is niet helemaal hetzelfde als arrogant, maar het komt in de buurt.

Een anekdote die me in dat verband te binnenschiet. In 2005 werd de 17-jarige Joe Van Holsbeeck vermoord in het Centraal Station van Brussel. Het werd ook in Nederland nieuws: ‘de mp3-moord’. Tachtigduizend mensen liepen mee met een stille mars. Een tijdje na de moord liep ik door de hal van het station. Er waren bloemen, foto’s, rouwende mensen. Er hing een soort gewijde sfeer, die niemand kon ontgaan. En opeens werd die sfeer verstoord. Een groep studenten begon luidkeuls door de hal te zingen, schreeuwen: ‘Wil-hel-mus vaaaaan Nas-sau-en ben ik…..’ Etcetera. Ik keek naar de grond in de hoop dat ik weg zou zakken, maar dat gebeurde niet. Wel kon ik nog zien hoe omstanders elkaar geërgerd aankeken. Het geschreeuw ging nog een hele tijd door.

Typisch Nederlands? Typisch student? Iets anders?