Verkeersbord

Met vrouw en kinderen rijd ik van Italië naar Genève, waar we nog wat vrienden gaan opzoeken. Ik houd me aan de maximumsnelheid van honderd kilometer per uur, want met Zwitsers moet je niet spotten.

Ik rijd aan de noordkant van het Meer van Genève, ter hoogte van Lausanne, een tunnel in. Opeens, midden in de tunnel, zie ik allemaal remlichten voor me. Ik rem ook en zie dat er iets midden op de weg ligt.

Links en rechts rijden auto’s en ik heb geen andere keus dan dwars over dit ding te rijden. Een luid geschraap en een onbestuurbare auto. Ik glijd het laatste stuk de tunnel door en weet de auto met moeite aan de kant te zetten. Daar staan zes andere auto’s, die op elkaar of tegen de vangrail gebotst zijn.

Iedereen leeft gelukkig nog en ik stap uit om te kijken wat er onder mijn auto vastzit. Het blijkt een groot verkeersbord te zijn dat zich daar vastgeklemd heeft. De uitlaat ligt half onder de auto uit.

De andere auto’s in de berm zijn ook allemaal op het bord geknald. Er komt politie en er wordt een uitgebreid proces-verbaal opgemaakt.

Ondertussen heeft de politie een man van 74 gevonden die tegen het bord aangereden blijkt te zijn en is doorgereden. Bij de botsing heeft hij zijn nummerbord verloren, waardoor hij makkelijk terug te vinden is.

Een vriendelijke politieman in een mooi uniform en met een kortgeknipte kop zegt dat ik hem ’s avonds mag bellen om de gegevens van de veroorzaker van het ongeluk te krijgen. Voor de verzekering.

Na enkele uren wachten wordt de auto weggesleept naar een nabijgelegen garage.

Een van onze vrienden uit Genève haalt ons op en ’s avonds bel ik de agent en krijg ik de benodigde informatie. Zwitserse precisie!

Twee maanden later, terug in Nederland, krijg ik een brief uit Zwitserland. Van de Police d’Arrondissement Lausanne.

Het is een rekening van driehonderd franc, voor deelname aan een ongeluk. Ik ben verbolgen over deze onzin en schrijf een brief waarin ik mijn beklag doe.

Drie weken later valt er weer een brief op de mat. De Zwitserse politie ziet af van de boete. Er zit wel een rekening bij, ditmaal van dertig franc: administratiekosten. Mijn Zwitserse vrienden raden mij aan deze maar te betalen als ik ooit nog naar Zwitserland wil.

Floris Italianer