Soundtrack voor het levensleed

Concert: Vienna Teng. Gehoord: 17/10, Bimhuis Amsterdam. Herh.: 19/10 Lantaren/Venster, Rotterdam.

De delicate muziek van de 29-jarige Vienna Teng is doordrenkt van melancholie. Als een engel op je schouder fluistert de Californische singer-songwriter van Taiwanese afkomst woorden in de oren. Ze ontroert en bedwelmt zo lichtjes.

Teng, een voormalige software-ingenieur, is een talent. Ze brak in 2003 door in de tv-show van David Letterman en stond in het voorprogramma van onder meer Joan Osborne en Madeleine Peyroux. Haar derde cd, Dreaming Through The Noise, is nu ook in Europa verschenen. Op dat album speelt Teng (echte naam: Cynthia Shih) voornamelijk piano, soms bijgestaan door een instrumentarium van strijkers, accordeon, trompet en bas. Lijkt ze qua stem en voorkeur voor stemmige, meditatieve melodieën op een jonge Tori Amos, in haar persoonlijke en intelligente teksten komen ook invloeden terug van Joni Mitchell en Sarah McLachlan.

Met haar sobere folkpop, versmolten met klassieke en enkele jazzelementen, gaf Vienna Teng gisteravond een bijna volmaakt concert. Vorig jaar presenteerde ze zich al solo, maar met haar kwartet (viool, cello, percussie) kwamen de introspectieve pianoballades nog beter tot hun recht. Kleine liedjes, mooie uitwerkingen.

Alex Wong toonde zich een ware duizendpoot. Hij gaf moeiteloos de maat aan met zijn voet tegen de cajon, de drumbox waar hij ritmes met de handen op roffelde, en bespeelde ook gitaar, drums en xylofoon. Transcontinental 1.30 a.m, dat zich afspeelt tussen droom en werkelijkheid, bracht het publiek in vervoering. Terwijl Teng de nachtelijke ruzie met haar geliefde over de telefoon probeerde bij te leggen, drupten tranen via de strijkstok van de violiste op de grond. Ook de vertolking van Pontchartrain, een experimentele, sombere song over New Orleans na de orkaan Katrina, zwol gaandeweg aan. Een betere soundtrack voor het leed bestaat niet.