Ik sla die neus van jou naar binnen

Zou het geweld op de televisie nu echt allerlei mensen aanzetten tot het gebruiken van geweld? Of is er steeds meer geweld en zien we het daarom ook steeds meer op de televisie? Die jongetjes in Slotervaart die een cameraploeg bedreigen, ogenschijnlijk in de volle overtuiging van hun recht: „Ik sla die neus van jou naar binnen”, als ze niet maken dat ze wegkomen, en die vervolgens versterking krijgen, gericht stenen gooien, de auto van de televisieploeg zwaar beschadigen – hoe komen die erbij dat dat zo kan, gaat, mag? Hoofdcommissaris Welten, die bij Pauw & Witteman zat, meende dat ze zo „gewetenloos” waren „omdat ze niets geen normbesef hebben mee gekregen van thuis”. Gisteravond waren er weer een paar op pad geweest, nu met benzine om auto’s in brand te steken naar Frans model. Deze waren tijdig ‘geveegd’ zoals dat in politiejargon heet, vertelde de hoofdcommissaris, die deze mededeling doorkreeg terwijl hij bij Pauw & Witteman zat.

Het is niet aannemelijk dat zulke jongens naar The nature of Britain op de BBC kijken waarin weer eens onvergetelijk mooie beelden te zien waren van opvliegende vogels, maar ook het geweld in de natuur niet werd verhuld. Dit keer zagen we een slechtvalk zich als een kanonskogel uit de lucht op argeloze eenden storten – maar ja, hij zei er natuurlijk niks bij in de trant van: „ik sla je helemaal in mekaar”. Die valk deed gewoon wat valken moeten doen.

Voorbeeldiger, als men al een voorbeeld nodig heeft voor zulk gedrag, was het krankzinnige programma Met grof geweld op RTL7. Daar gelooft men oren noch ogen. De verschrikkelijkste dingen, allemaal echt, bijvoorbeeld door beveiligingscamera’s opgenomen, krijg je er te zien zonder dat in het minst helder is wat we daarmee moeten. Het is duidelijk een uit Amerika gekocht programma, van een wel heel domme zender, en je ziet er bijvoorbeeld hoe een politieagente ergens in Zuid-Florida wordt aangevallen door een arrestant en bijna dood wordt geslagen. We zien haar ook nog zwaar toegetakeld in het ziekenhuis liggen waar ze drie dagen in coma geweest is. En hup, over naar een ander staaltje, een meisje dat in de schoolbus mishandeld wordt door wat ze in dit programma doodleuk ‘pestkoppen’ noemen, of allerlei vreselijk geweld bij voetbalvandalisme.

Na nog wat meer geweld draagt de commentaarstem als verklaring voor dit alles aan dat steeds meer mensen „hun mening willen uiten”. Aha.

Misschien is het trouwens nog waar ook, die jongetjes daar in Amsterdam West lijken ook serieus te denken dat je mening uiten hetzelfde is als iemand in elkaar slaan. Wil je mijn mening weten? Whamm!

Het was wel even prettig om mensen te zien die zich teweer proberen te stellen tegen geweld en armoede. Llink, de omroep die de wereld beter wil maken, liet in Aanpakken & wegwezen een Nederlands stel zien dat naar de Filippijnen was verhuisd om daar hulp te gaan bieden aan de allerarmsten. De vrouw was huisarts en zette een kinderdagverblijf op, de man ging een studiehuis inrichten voor studenten uit de krottenwijken, ongelooflijk flinke jongens en meisjes die nu in een piepkleine krot met zeven mensen wonen en daar ook moeten studeren. Als je zo je studie afmaakt, dan wilde je echt heel graag vooruit komen in de wereld – wat een moed.

Trouwens ook van het Nederlandse stel. Vooral de vrouw had het er erg moeilijk mee. Ze had bijvoorbeeld bemoeienis met een jongetje van twee dat maar 4 kilo woog, tbc had en niet zonder zuurstof kon ademhalen. „Wat voor kansen heeft zo’n kind?” vroeg ze wanhopig. Zouden de moeder en de rest van de kinderen en ook dit kereltje zelf niet beter af zijn als hij zou sterven? „Hoe ver moet je gaan?” En doe je er iets goeds mee om zo’n kind te redden? Onmogelijke keuzes. In een wereld vol geweld.